Saturday, March 25, 2017

134. රන් සහ රිදී සමගින් තවත් කතාවක්

කෙනෙකුගේ හැකියාවන්, ධනවත්කම, සමාජ තත්ත්වය, රැකියාව ආදිය පිළිබඳ වෙන කාටත් වඩා වැදගත් ලෙස දැනෙන්නේ ඒ අදාළ කෙනාටමයි. අනෙක් සෙසු සමාජයට සමහරවිට ඒ දේවල් සතුටක් ගෙන දෙන්න පුලුවන්. නැත්නම් ඉරිසියාවක් ඇති කරවන දෙයක් වන්න පුලුවන්. ඒ කිසිවක් නොමැති ව, ඔහේ තිබෙන්නාට තිබෙන දෙයක් ලෙසින් දැනෙන දෙයක් වන්නත් පුලුවන්.

එහෙත් අපි මේ පොළොව මත හුස්ම ගන්නාතාක් කල් අවට සිටින්නන්ගේ ඉහත කී හිමිකම් අපට විවිධාකාරයෙන් බලපාන බව නොරහසක්. ඒවා සමහරවිට ඇඟිල්ලෙන් ඇන ඇන අපට ඉරිසියාවක් ඇති වනවාදැයි බලන්න අපේ ඇස් ඉදිරියෙන් වනන, එවිට එම විලම්බීතය හමුවේ කළ යුත්තේ කුමක්දැයි සිතාගත නොහැකිව අප නිරුත්තර කරවා, විසුළු පෙනුමක් අපට ගෙන දෙන දේවල් වන්නට පුලුවන්.








මටත් අඩු වැඩි වශයෙන් ඔය වැනි අවස්ථාවන් වලට මුහුණ දෙන්නට සිදු වී තිබෙන අතර එවැනි දේවල් දිනෙන් දෙකෙන් අමතක කර දැමුවද, යම් කිසි හේතුවක් නිසා, එයින් සිදුවීම් දෙකක් කිසිදා අමතක නොවන ලෙස මගේ හිතේ සටහන් වී තිබෙන බව කිව යුතුයි. (සමහරවිට මේ සිදුවීම් දෙකට සම්බන්ධ පුද්ගලයින් මා මගේ හිතවතුන් ලෙස සිතා සිටි නිසා විය හැකියි - දැනටත් ඇයි හොඳයියට එතරම් හානියක් වී නැහැ) 

ඇය මගේ මිතුරියක්. අප දෙදෙනා බොහෝවිට අවුරුද්දකට සැරයක් දෙකක් හමුවන අතර මේ කියන දිනයේ පෙර කතා කරගත් පරිදි අපි එක්තරා ප්‍රදර්ශනයකදි හමු වී සිටියෙමු. ඇය අවිවාහක වන අතර දැකුම්කලු ලෙස අඳින පළඳින ඇයට, ඒ දේවල් කවුරුන් හෝ අගය කිරීම සතුටක් ගෙන එන බව කාලාන්තරයක් තිස්සේ දැන හඳුනාගෙන සිටි මම දැන සිටියෙමි. එදින ඇය රත්‍රන් වර්ණ ආලේපිත නව අත් ඔරලෝසුවක් පැළඳ සිටියාය. සම්පූර්ණ රත්‍රන් වර්ණ ඔරලෝසු වලට මගේ කැමැත්තක් නැත. නමුදු එය ඇගේ කැමැත්තය. ඒ ඔරලෝසුව පිළිබඳ ව ඈ සතුටු සිතින් පසුවන බවද මම වටහාගෙන සිටියෙමි. ඉදින් ඇගේ සතුට වැඩි කරනු වස් ඇගේ අත ගෙන ඔරලෝසුව නරඹමින් මෙසේ පැවසූවෙමි.

“ශා... නංගි. ලස්සන වොච්චෙක. ඔයාට හරියට ම ගැලපෙනවා“


ඇගේ මුහුණ සිනාවකින් ආලෝකවත් විය. බැබලෙන දෑසින් මා දෙස බැලූ ඈ මෙලෙස පැවසුවාය.

“හ්ම්... ලස්සනයිනේ? ලොකු ගාණක් වුණා. ඒ වුණාට ලස්සන නිසා ගත්තා“ ඇගේ මුහුණෙහි වූයේ ‘මෙවැනි දේ ආවාට ගියාට හැමෝටම ගත නොහැකිය‘ වැනි පෙනුමකි. එවන් විටකදි මා කුමක්ද පැවසිය යුත්තේ? ඇගෙන් එවැනි ප්‍රතිචාරයක් කිසිදාක බලාපොරොත්තු නොවූයෙමි. මගේ මුහුණ ඇද වුණා විය යුතුය.


“ආනේ ඇත්තද? කීයක් වුණාද?“


ඇය යම් ගණනක් පැවසුවාය. ඇය නොදත්තාට, එම ප්‍රදර්ශනයට පළඳින්නට මා නොසිතුවාට, මා සතුව එකල තිබූ රිදී පාට අත් ඔරලෝසුව ඈ පැවසූ අගයට වඩා මොණරුන් දෙතුන් දෙනෙකුට වඩා මිල වූ එකකි. 

ඇගේ රත්‍රන් පාට ඇයටමය. මගේ රිදී පාට මටමය. අප තේරුම් නොගන්නේ එයමය.


(රත්‍රන් වර්ණ ඔරලෝසුවක් වර්ණනා නොකර, “ඊයා මට නං පේන්න බැහැ ගෝල්ඩ් කලර් වොචස්“ කිව්වා නම් ඇයට කුමක් සිතෙනු ඇතිද?

අනෙක් අතට එවන් විටකදි තමන් පැළඳි දෙයෙහි වටිනාකම කියන්නට ම ඕනෑ නම් අනෙකා නොරිදවා කියන අයුරුද මම අත්දැක ඇත්තෙමි.

“අනේ ඇත්තද? තැන්කියු ඩියර්. එච්චර ගා‍ණක් වුණේ නැහැ අනේ. රුපියල් සියයි/ දහයි/දහදහයි/විසිපන්දාහයි/කෝටියයි වුණේ අනේ“.


තමන් මිල අධික දේ භාවිතා කරන බව හඟවන්නට වුවමනා වුවත් අවාසනාවකට මෙන් මගේ මිතුරියගේ පිළිතුරෙන්, ඇයට එම මුදලත් සැළකියයුතු මුදලක් බව මිසක එයින් ඇගේ ධනවත් බව විද්‍යාමාන වීමක් සිදු නොවන වග ඇය වටහා නොගත්තාය. දෙවැනුව මා දක්වා ඇති පිළිතුරෙන් අසා සිටින්නාද අපහසුවට පත් නොකර පිළිතුර දෙන්නාගේ උවමනාවද සන්තර්පණය කර ගත හැකිවේ.)


මී ගාව සිද්ධිය සිදු වී දැන් අවුරුදු 2ක් පමණ ගතවී ඇත. ඒත් විටින් විට එය මට සිහිවේ. මේ කියන මිතුරා මට වඩා අවුරුදු දෙක තුනක්වත් ලා බාලය. ඔහු මෑතකදී අලුත් ව්‍යාපාරයකට අත ගැසුවේය. ඔහුත් ඔහුගේ බිරිඳත් එක්ව කරන මෙම ව්‍යාපාරය කුමක්දැයි හරි හැටියට පැහැදිලි නැති නමුත් ගොඩනැගිලි ඉදිකිරීම් ක්ෂේත්‍රයට සම්බන්ධ වූවක් බව දනිමි.

ඔහු දිනක් උන් හිටි හැටියේ කතා කොට මගේ රැකියා ක්ෂේත්‍රයේ දෙතුන් දෙනෙකුට පුරප්පාඩු ඔහු සතුව ඇතැයි පැවසුවේය. පිරිමි අයට ක්ෂේත්‍ර සැරි සැරීමට මෝටර් සයිකලයක් දෙන බවත් කාර්යාලයේ රැඳී කටයුතු කරන්නට නම් කාන්තාවක් නම් වඩා හොඳ බවත් පවසා අතිකාල හා වෙනත් දීමනා සහිත වේතන පරිමාව ගැන මා දැනුවත් කළේය. මා, සොයා බලා පවසන්නම් යැයි කියා සංවාදය නවතන්නට සූදානම් වූ මොහොතේ ඔහු මගෙන් විස්තර විමසා සිටියේය.


“තාමහ් පරණහ් තැනද වැඩ කරන්නේහ්?“

ඔය ‘හ්‘ අකුරු වලින් ඔහුගේ කතාවේ වූ ‘නුඹ තාමත් අනුන්ට කඹුරන්නෙහිය. මා නම් ව්‍යාපාර හිමියෙක් ව සිටියි‘ යන්න මොනවට ඇසෙන්නට විය. 

“ඔව් අනේ. හදාගත්ත පැල දාලා කොහේ යන්නද අනේ?“ මම සිනාසෙමින් පැවසීමි.


“මොනවද හලෝ, එන්න අපි ගාවට. පේනවානේ අපේ සැලරි ස්කේල් එක. ඕවා කර කර ඉඳලා හරි යනවද?“ 





වෙන කිසිවක් මගේ මුව අගට නොආවේය.


“පිස්සු හැදෙයි!“


‘අක්කේ‘ යන්න, හලෝ වීම නම් කමක් නැත. ඒත් ඔහු කොහොමද මගේ රැකියාව, මගේ රැකියා තත්ත්වය පහත හෙළා කතා කරන්නේ? ඔහු නොදත්තාට ඒ වනවිට ‍ඔහු පැවසූ වේතන පරිමාව තුනෙන් බෙදා පහෙන් වැඩි කළ විට ලැබෙන අගයට කිට්ටු අගයක වේතනයක් ලබමින් සිටියෙමි. දැන් ඒ වේතනයද හැරදමා මම නිවසේ රැඳී සිටිමි. ඔහු දිවා රෑ නොබලා බඩ වියත සොයමින් සිටියි.


ඔහුගේ ව්‍යාපාරය ඔහුටය. මගේ රැකියාව මටය. අප තේරුම් නොගන්නේද එයමය.

කෙනෙකු තමන්ගේ විස්තර පිළිබඳ කටමැත නොදෙඩීම නිසා, ඒ අය තමන්ට වඩා අඩු අගය මට්ටමක ජිවත් වන පිරිසක් යැයි උපකල්පනය කිරීමට සමහරෙක් පෙළඹෙන හැටි මෙවැනි සිද්ධි වලින් මොනවට පැහැදිලි වේ. එසේ වූවා කියා ඔවුනට ඇඟිල්ලෙන් ඇන ඇන නිවරද කිරීමේ උවමනාවක් මට කිසිදා ඇති නොවේ. එහෙත් මෙය කියවන ඔබ අතින් ද මෙවැනි දේ සිදුවන්නට ඉඩ ඇත. එවන් විටකදි මගේ මේ අකුරු ටික මතක් වුවහොත් අනෙකා එවැනි විලම්බීතයක අතරමං කර නොදමා සිටින්නට ‍ඔබට හැකිවනු ඇත. (කුරිරු සතුටක් ලැබීමේ පරම චේතනාව මුල් කරගෙන පවසන දෑ කෙරෙහි මෙය අදාළ නොවන බව කරුණාවෙන් සළකන්න)



Friday, March 24, 2017

494. විමලෙගේ වාං පතුල් කතා - 44 - චන්දරේගේ මළගෙදර විත්ති - 3


Under an image of liquor bottles the caption says
ALCOHOL - Because no good story ever starts "So...I was eating a salad"

චන්දරේ අපිට ලෑස්ති කරල දුන්නෙ මිනිය තැන්පත් කරල තිබ්බ සාලෙත් එක්කම එහා පැත්තෙ පරණ ගබඩා කාමරයක් වගෙ එකක්. කැටයම් දාපු පරණ ඇඳන් දෙකක් තිබ්බ දෙපැත්තෙ. ඒ මැද කකුල් හතරෙ පෙට්ටගමක් තිබ්බ. කාමරේ අනික් හරිය තනිකරම පැදුරු අකුලල කෙලින් හිටවල බිත්තියට හේත්තු කරල තිබ්බ. කාමරේ එකක් තියෙන්නෙ හැබැයි පිරිසිදුයි. දූවිල්ල එහෙම නෑ.

චන්දරේ අලුත් පැදුරු දෙකක් දාල දුන්න ඇඳන් දෙකට. රවුං කනප්පුවක් ගෙනල්ල මැදිං තිබ්බ. 

"එහෙනං මචං අනේ සද්ද කරන්ට එහෙම එපල්ල. මේ ජනේලෙ බාගෙට වගෙ ඇර ගනිං ඕනනං. මෙතනම එහා පැත්තෙ සාලෙ. ඒ හින්ද බොහොම සයිලන්ස් එකේ වැඩේ හොඳද?...මම ගියාට පස්සෙ මේ දොර වහල සොයිබෙ දාගනිං හොඳද? මම හෙමිහිට දොරට ගහල කතා කලොත් ඇරෙන්න දොර අරින්ට එහෙම එපා…"

"හරි බං හරි හරි අපි එහෙම පිස්සු කෙලින්නෙ නෑ..උඹ බය නැතුව ඉඳහං………" මම එහෙම කියල උගෙ පිටට තට්ටු කලා. 

චන්දරය එළියට ගියායිං පස්සෙ මම දොර වහල සොයිබෙ දැම්ම. පරණ මළකාච්ච සොයිබයක්. ඒකෙ සද්දෙ කිරීස්ස්ස්ස්ස්ස්...ගාල ඇහුනෙ අර අවතාර ෆිල්ම් වල දොරවල ඇරෙන සද්දයක් වගෙ. 

"යකෝ හෙමීට හෙමීට…" සමරය කිව්ව.

"හෙමීට කියන්නෙ බං මේ කෙහෙම්මලට තෙල් දාල නෑ මට පේන්නෙ හයි කරපු දවසෙ ඉඳලම. ඉතිං ඔහොම සද්දයක් ඇහෙන එක පුදුමයක්ද?"

"හරි……. හරි.... වරෙං…. වරෙං…… ඉඳ ගං..ඔන්න ඕක කඩල ගං කඩල ගං විජහට" සමරෙය කෑගැහුව. 

ඌට තමයි බොනකල් සිහියක් පතක් නැත්තෙ. අර කලින් කතන්දරේක කනප්පුවට ගහල ගල් බෝතලයක් බිම දාල කුඩු කලෙත් ඔය සමරයම තමයි. ඒ කතාවෙ මම ඌව හඳුන්වල තියෙන්නෙ චන්දරේ කියල. 

එහෙම එව්ව වෙනව. මොකද මම ඔය මගෙ යාලුවන්ට අන්වර්ථ නම් දාලයි මේ කතා ලියන්නෙ. ඉතිං එහෙම ලියනකොට නැචුරලි ඒ නම් මාරු වෙනව. මොකද එකම නම් සෙට් එකක්නෙ වටේට කැරකෙන්නෙ. මයෙ මාමණ්ඩි කියන්න වගෙ "අන්න ඒකයි පුතේ ඒකෙ අවයවය" හෙහ්,හෙහ්,....ආන්න එහෙම එව්වට ඔය විද්වත් මණ්ඩල වල එහෙම ඉන්න කස්ටිය කියන්නෙ අත්වැරදීම් සහ අක්‍රමිකතා කියල. නිල වශයෙන් පිළිගත් වචනෙ ඇවිල්ල අවභාවිතාවන්.

"මොනවද බං බයිට්?"  කරුණෙ ඇහුව.

"කොත්තු දෙකක් දාගෙන ආව...තව රෝල්ස් වගයක් තිබිල එව්වත් හත අටක් ගෙනාව" සමරෙ කිව්ව.

"සෝඩ?"

"බෝතල් හතරක් ගෙනාව අයියෙ."

ඒ දවස්වල අපි ෂැන්ඩිවලට ගත්තෙම සෝඩා. කෝක් සහ ස්ප්‍රයිට් වලින් අරක්කුවල ආවේණික රස මැකිල යනව කියල අපි හැමෝගෙම පිළිගැනීමක් තිබ්බ. හැබැයි ඉතිං ඔය මූන් ෂයින් සුට්ටක් පානය කරන කොට නම් කොකා කෝල ඩිංගිත්තක් විතර වාගෙ මික්ස් කරගත්ත. නැත්තං සැර වැඩියි. උගුර කට පිච්චීගෙන යනව.

"හරි ඒ ඇති...ඒත් යකෝ මෙව්ව දාන්ට පිඟානක් වත් ඉල්ලගත්තෙ නෑ නේද චන්දරයගෙං…"

"ෂෙහ් ඒක අමතක වුනානෙ..හරි හරි ඉඳහං මම ගිහිල්ල ඕකව හොයාගෙන එන්නං" සමරෙ හෙමීට කාමරේ දොර ඇරල එළියට ගියා. අපි ඇතුලෙන් දොර වහල සොයිබෙ දාගත්ත. කිරීස්ස්ස්ස්ස්ස්.

ටිකකිං සමරෙ ආපහු ආව. දොරට හෙමිං සැරේ තට්ටුවක් දාල "ඒයි දොර ඇරපල්ල මම ..මේ මම…" කියල යම්තමට ඇතුලට ඇහෙන විදිහට කිව්ව..

"යකෝ මේක මාර කෙළියක්නෙ..මේ අරක්කු ටිකක් බොන එක හෙණ සීක්‍රට් ඔපරේෂන් එකක් වුනානෙ. මඟුල.." එහෙම කියව කියව විජේ ගිහිල්ල දොර ඇරිය. සමරෙ යන්තමට ඇරිච්ච දොරෙන් ඇතුලට ඇවිල්ල ආයම දොර වැහුව.

"කෝ බං පිඟාන?..." මම ඇහුව. 

"සාලෙ මැදිං පිඟං ගේන්ට බෑ කියල චන්දරේ නාහෙං ඇඬුව. ඒ පාර අන්තිමට කිව්ව කුස්සියෙ කට්ටිය ටිකක් එහෙ මෙහෙ වෙනකල් ඉඳල පිඟං දෙකක් ගෙනල්ල අර ජනේලෙට තට්ටුවක් දාන්නංය... එතකොට ජනේලෙ ඇරල පිඟං දෙක කාමරේ ඇතුලට ගන්ටය කියල."

"හයියෝ මේ ගස් ගෝනා කීයට පිඟං ගෙනෙයිද දන්නෙ නෑ. එතකල් බලා ඉන්ට බෑ. ඔන්න ඕක කඩල ගං විජහට. අරූ පිඟං ගේනකල් ඔය කොත්තුව ඔහොම්මම දිග ඇරගමු. ආය ඩබල් ඩිස්ටිල් එකෙන් දෙකක් වදිනකොට අහවල් පිඟංද?" සමරෙ කියව කියවම ඇඳගාව බිම තිබ්බ සිමෙන්ති කවරෙං බෝතලයක් එළියට අරගත්ත. 

"හරි බං, එහෙම නෙවෙයිනෙ. පස්සෙ මොනව උනත් වැඩේ පටන් ගන්ට එපයි ලකයක් ඇතුව. හෙහ්..හෙහ්." මම එහෙම කියල සෝඩ බෝතලයක් අතට ගත්ත.

හැබෑටම කිව්වත් වාගෙ ඒ හැටි වෙලාවක් ගියෙත් නෑ. කාමරේ තිබ්බ එකම ජනේලෙට හෙමීට තට්ටුවක් දානව ඇහුන. 

"අන්න අර හෝතඹුව ඇවිල්ලද කොහෙද? ගිහිං බලපල්ල එකෙක්." සමරෙ ඔලුවෙන් ජනේලෙ පෙන්නන ගමං එකක් වක්කරගත්ත. ඒ වෙනකොට බෝතලෙං බාගයක් වගෙ කිට්ටු වෙන්ට ඉවරයි.

මම ගිහිල්ල සොයිබෙ පන්නල ජනේලෙ ඇරිය. එළියෙ හිටියෙ චන්දරය. "අප්පෝ උඹලගෙං තියන මල කරදරයක්…" ඌ ෂර්ට් එක අස්සෙ ගහං හිටපු ප්ලාස්ටික් පිඟං දෙකක් ජනේලෙ සිරස්ව හිටවල තිබ්බ යකඩ කම්බි අතරිං ඇතුලට දික්කලා. 

"ආපෝ උඹ වගෙ නසරානියෙක්. යකෝ ඔව්වට කන දේවල් දාන්නෙ. උඹ ඔහොම ඔව්ව කිහිල්ල අස්සෙ ගහගෙන ආහම අපි කොහොමද බං ඔව්වට කන දේවල් දාන්නෙ?"

"මේ.....මගෙං කුණුහරප අහගන්නෙ නැතුව ඉඳහං වීරෙ...මම මෙව්ව ආය කිහිල්ලෙ ගහගෙන ආපු කෙහෙම්මලක් නෑ.. ඉඳා...ගන්නවනං ගනිං..නැත්තං නිකා ඉඳහං" චන්දරයට මලම පැන්නම යටි තොල වෙව්ලන්ට ගන්නව කිසි කිසි ගාල.

"හරි හරි උඹට ඔච්චර කෑගහන්ට දෙයක් මම කිව්වෙ නෑනෙ. ඔය තොල කොන්ට්‍රෝල් කරගනිං…" මම පිඟං දෙක අතට ගන්න ගමං කිව්ව.

"අනේ මෙහ්……රෙද්දෙ තොල" චන්දරේ තෙමේ එසේ පවසා හස්තාංගුලිකා ආධාරයෙන් ලිංගික කාය කර්මයෙහි යෙදෙන ආකාරය අභිනයෙන් දක්වා ආපසු හැරී පසු නොබලා ඉක්මන් පියවරින් නික්ම ගියේය. 

ඉතිං චන්දරය තොලත් වෙව්ල වෙව්ල පස්ස නොබලම යන්ට ගියා.

"මොකද බං අරූ කියන්නෙ?" සමරෙ ඇහුව. ඌ දැනටම ඩබල් එකේ දෙක තුනක්ම දාගෙන මට පේන්නෙ. ඔය තියෙන්නෙ දාඩිය පොල්ල එහෙම නළලට දාල.

"උඹ කෑගහනව වැඩියි කියන්නෙ. එළියට උඹේ සද්දෙලු වැඩියම ඇහෙන්නෙ…"

"අනේ උගෙ අම්මට...සද්දෙ තව පෙන්නුවෙ නෑ මම ඌට...එනව මෙතන අපිට රෙගුලාසි දාන්ට."

"හරි හරි බං කෑගහන්ට එපා. මෙතන උංගෙ ගෙදරනෙ. අනික උගෙ අප්පච්චිගෙ මළගෙදර. අපි අන්න ඒ ගෞරවේ තියන්ට ඕන" කරුණෙ අයිය හෙමිහිට කිව්ව. 

"නෑ..කක්..කරුණෙ අයිය..ම ම්..ම්..ම ද න්නව ඒක්ක..ඒත් මූට වටිනවද මට එහ්..හෙ...ම්...ම කියන්ට"

"හරි හරි බං ඔන්න ඕක අල්ලල දාපං... දාගනිං තව එකක්" මම සමරෙව කූල් ඩවුන් කලා.

ඔහොම ඉතිං වැඩේ නැඟල ගියා. සමාරම්භක බෝතලේ ඉවර වුනා සං සං ගාල. කොහොමත් එහෙම තමයි. කට්ටිය පළවෙනි ෂොට් එක ගහන්නෙ මේ තව පැයකිං මුලු ලෝකෙම මත්පැන් ඔක්කොම තුරන් වෙනව කියල හිතල වගේ. ඊට පස්සෙ ඔන්න වැඩේ නෝමල් වෙනව. ඔන්න ඊට පස්සෙ හෙමිහිට කතා කර කර ටයිම් අරගෙන ගහන්ට ගන්නව. සාමාන්‍ය නෝමල් ඩ්‍රිංකිං ප්‍රොසීඩියර් එක එහෙම තමයි.

අපි හිටපු කාමරේ සාලෙටම අල්ලලයි තියෙන්නෙ කියල චන්දරය අපිට කලිම්ම කිව්වනෙ. සාලෙ තමයි මිනිය තැම්පත් කරල තිබ්බෙ. අපි හිටපු කාමරේ බාගයක් වගෙ වැහෙන්ට ලී සිවිලිමක් තිබ්බ. පේන හැටියට නම් සොල්දරයක් වගෙ මොකක්ද එකක්. සාලෙත් සීලිමක් නෑ. ඒ හින්ද සාලෙ වටේටම බිත්තිය අයිනට කරල තියල තිබ්බ පුටුවල ඉඳගෙන ඉන්න උදවිය හෙමිහිට කතා කරන සද්දෙ අපි හිටපු කාමරේටත් ඇහෙනව. වචන පැහැදිලි නෑ. ඒත් සද්දෙ ඇහෙනව. 

සාලෙං සද්දෙ අපිට ඇහෙනව කියන්නෙ අපි කතා කරන එව්වත් සාලෙට ඇහෙන්ට ඕන. ඒ තියරි එකට කියන්නෙ "කෙකුලේගේ මළ ගෙදර ශබ්ද පැතිරීමේ න්‍යාය" කියල ඉංගිරිසියෙං කීවොත් "Kelule's Murdur House Acoustical Propagation Theory". ඇඩ්වාන්ස් ලෙවල් ෆිසික්ස් වලට ඔය තියරිය ගැන ඉගෙන ගත්ත හින්ද විනාඩි පහෙන් පහට වගෙ කාලාන්තර වලදි මම "ෂ්..ෂ්..ෂ්..ෂ්...වොලියුම් ඩවුන් ප්ලීස්" කියල ගැජු ග්‍රැජුවලි වැඩිවීගෙන එන සද්දෙ අඩු කරන්නට කටයුතු කලා.

දෙවෙනි බෝතලේ අරිනකොටම වගෙ අපි අර ජනේලෙත් ඇරිය. ඉන්ටම බෑ දාඩිය. එකා එකා ජනේලෙ ගාවට ගිහිල්ල ගෝල්ඩ් ලීෆ් දුම් පිටකලා ජනේලෙං කූරු අතරිං එළියට. ඒකත් මහ විකාර වැඩේ. දුම්පානය කරන එකත් එක්ක එපා වෙන මඟුලක් ඒක. සිගරට් එකක් ගහන්ට තියෙන්න ඕන ෆුල් රිලැක්ස් එකේ. මේක එහෙමද අර ජනේලෙ ගාව නැමිල යකඩ කූරු අස්සෙං මූණෙං බාගයක් එළියට දාල ඇති වැරෙං දුම් පිටකරන්ට ඕන. මොකද එළියෙ හුළඟ සැරයි. එහෙම නැති උනොත් දුම් ආපහු කාමරේ ඇතුලට එනව. එහෙම උනොත් සීලිමකුත් නැති හින්ද අනිවාර්යයෙන්ම සිගරට් ස්මෙල් එක සාළෙට යනව. 

අපි ඔය මළගෙදර ගියවෙලාවෙ සීයට අනූපහක් වගෙම හිටියෙ වයසක උන්දැල. දවල් දවස නිසා වෙන්නැති. සාමාන්‍යයෙන් මළ ගෙවල් වලට සහභාගිත්වය එහෙමයි. දවල් දවසෙ ඇවිල්ල පාලු කපන්නෙ ඔය එහෙමට වැඩක් පොළක් නැති වයසක උදවිය. රස්සාවලට එහෙ මෙහෙ යන තරුණ පහේ කට්ටිය මළගෙවල් වලට එන්නෙ රෑට රෑවෙලා.

ඉතිං අපි යන වෙලාවෙ එක්කෙනෙක්වත් අපි දැක්කෙ නෑ සිගරට් එකක් එහෙම පත්තුකරගෙන ඉන්නව. එහෙම දුම්පානයෙන් සපුරාම තොර තැනක් උනහම සිගරට් ගඳ බොහොම ඉක්මනට පැතිරෙනව.

"ඒයි යකෝ..තව ටිකක් මූණ කිට්ටු කරපං ඔය ජනෙල් කූරු වලට. සිගරට් දුම ආපහු කාමරේට ආවොත් විනාසයි" මම එහෙම කසුකුසුවෙං කෑගැහුවෙ විජෙය ලෝඩ් බකිංහැම් වගෙ ජනේලෙ ගාවට වෙලා නැමෙන්නෙ වත් නැතුව සිගරට් එකක් උරල දුම් පිටකරනව දැකල.

"හරි හරි එළියට තමයි දුම යවන්නෙ…" විජේ ආපහු හැරිල මා දිහාට රැව්ව.

ඔය වෙනකොට අපි කට්ටියටම ගාණට වැදිල. දේශපාලනය, ආර්ථිකය, ක්‍රීඩා, අම්මල ගේන මංගල යෝජනා, අනාගත අපේක්ෂාවන්, පෙම්වතියන්, දරුවන්ගේ කටයුතු ගැන හිටු කියල සාකච්ඡාව. සද්දෙ නැඟල යන වාරයක් පාසා මම හරි කරුණෙ අයිය හරි ශබ්ද පරිපාලක වශයෙන් කටයුතු කලා. 

ඒ අතර කාමරේ දොරට හෙමීට තට්ටු කරනව ඇහුන. "මචං දොර ඇරපල්ල. මම මේ චන්දරේ.."

"ඒයි අඩේ චන්දරය ඇවිල්ල...දොර ඇරපං" විජේ ගිහිල්ල දොර ඇරිය. 

ඒ එක්කම චන්දරය ඇතුලට ආවෙ "වහපං වහපං දොර…වහපං" කියල දත්මිටිකාගෙන කියමින්. 

"හරි හරි දොර වහන්ට බැරිය..උඹ ඉස්සෙල්ල ඇතුලට වරෙංකො"

චන්දරේ ඇවිල්ල ඇඳක කොණේ ඉඳගත්ත. "අනේ බං සද්දෙ නං හොඳටම වැඩියි. සාලෙටත් ඇහෙනව. එතන හිටපු අපෙ අර නැන්දම්ම කෙනෙකුත් ඇහුව මොකද්ද පුතේ ඔය සද්දයක් ඇහෙන්නෙ? කියලත්"

"ඉතිං උඹ මොකක්ද කිව්වෙ?"

"මොන පිස්සුද නැන්දම්මෙ අහවල් සද්දයක්ද? කියල මම එතනිං හෙමිහිට මාරුවුනා. ඉතිං අනේ මචංලා ඒ හින්ද සද්දෙ අඩුකරපල්ල දෙයියන්ගෙ නාමෙන්……" චන්දරේ බොහොම බැගෑපත්ව ඉල්ලා සිටිය.

"හරි බං හරි හරි උඹ කිසිම දේකට බයවෙන්ට එපා..හොඳද? කොහොමත් තව ටිකකිං අපි කතා කරන එක ෂම්පූර්ණෙංම නවත්තනව..තේරුණේ?"

"ඈ..ඒ කොහොමද?"

"ඒ කොහොමද කියල අහන්නෙ? ඇයි බාං සිංදු කියන ගමං කතා කොරන්නෙ කොහොමද?"

Tuesday, March 21, 2017

493. විමලෙගේ වාං පතුල් කතා - 43 - චන්දරේගේ මළගෙදර විත්ති - 2


චන්දරේගේ නිවස පිහිටි කැබිල්ලවෙලට ආසන්නයේ
පිහිටි ඉතා දර්ශනීය සංචාරක ආකර්ෂණයක් වන
Lipton's Seat නොහොත් ලිප්ටන්ගේ ආසනය.
මෙහි සිට ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත් නවයෙන් පහක්
( ඌව, නැගෙනහිර,මධ්‍යම, සබරගමු සහ දකුණු )
සහ දිස්ත්‍රික්ක හතක් දැකගතහැකියයි කියවේ.


"මේ මචං දැං කොහොමද බොන්ඩ මොකවත් හොයාගන්නෙ?"

"බොන්ඩ කිව්වෙ අරක්කුද?"

"නැතුව ආය උඹ හිතුවෙ තැඹිලි කියලද?.."

"අනේ මචං කියන තැනකට වඳින්නං බොන්ඩ නං ලෑස්ති වෙන්ඩ එපා මෙතන.."

"ඈ ඒක මාර කෙළියක්නෙ ඒ මොකද එහෙම කියන්නෙ?"

"එහෙම කියන්නෙ අපෙ අප්පච්චි අරක්කු බිංදුවක් කටේ තියපු කෙනෙක් නෙවෙයි.."

"හරි බං ඒ උඹලගෙ අප්පච්චිනෙ. ඒ අප්පච්චිගෙ මළගෙදරනෙ අපි දැං මේ ඇවිල්ල ඉන්නෙ. අනික අප්පච්චි අරක්කු නොබිව්වට උඹ බොනවනෙ. ඒ හින්ද අපිට ඔය බෝතල් තුන හතරක් ගෙනල්ල තැනකුත් ලැහැත්ති කරල දීපං.."

"කොහෙද? මෙහෙ? "

"මෙහෙ නැතුව ආය?"

"අනේ මචං මෙහෙ නම් බොන්න බෑ….."

"මොකක්? යකෝ ඒක මාර වැඩක්නෙ. උඹ අපේ එවුංගෙ මලගෙවල් කීයක ගිහිල්ල කුදාර්වෙන්ට ගහල ඇද්ද? අර මතකද එක පාරක් සෙනෙවියගෙද කොහෙද මළ ගෙදරක ගිහිල්ල ඌට කචල් එකකුත් ඇද්දෙ බයිට් හොඳ නැතිය....හරියට ඕගනයිස් කරගන්ට බැරිනං මළගෙවල් නොගෙන ඉඳහංය කියල. එහූ දසය උඹ දැන් කියනව මෙහෙ බොන්ට දෙන්ට බෑය කියල"

"අනේ මචං මම කියන එක පොඩ්ඩක් තේරුං ගනිංකො. අපේ අප්පච්චි කාලෙකට ඉස්සර මෙහෙ ගම්මුලාදෑනිය. අප්පච්චිගෙ අප්පච්චිත් එහෙමයි. අපේ පරම්පරාවෙ කවුරුවත් අරක්කු තියා රා ටිකක්වත් කටේ තියල නෑ. අපේ ගෙදර ඉස්සරහිං යනකොට රා බීල යන එකා උනත් සරම පාතට දාල පාරෙ අනික් පැත්තෙන් යන්නෙ. ඉතිං එහෙම එකේ මම කොහොමද උඹලට මේ ගෙදරම බොන්ට ලෑස්ති කරන්නෙ?"

"හුටා…. සරම පාතට දානව කිව්වෙ?.... බිමටම? එතකොට ඌ අමු නිරිවස්තරෙන්නෙ "

චන්දරේ මා දිහා රවාගෙන හිටිය හරියට අර ආලවකය හනුමන්ත දිහා රවාගෙන හිටිය වගෙ "ඔව්..ඔව්...එහෙම අමු නිරිවස්තරෙන් තමයි යන්නෙ..ඉවරයිනෙ..." ඌ ඊටපස්සෙ ගසල බසල දාල යන්ට ලැහැත්ති වුනා ආපහු ගෙට. පඬි ටෝක් දීල අර එක පාරක් නානසාරය වැලිකඩ රිමං එකේ කල්දේරං දානෙ වැළඳුව වගෙ ඇණගෙන වදාරන්ට ඕන නැති හින්ද මම චන්දරය පස්සෙං ගිහිල්ල ඌව කූල් අප් කරන්ට ට්‍රයි කලා.

"හරි මට තේරෙනව උඹ කියන එක. හැබැයි ගොයියො උඹ දන්නවනෙ අපේ එවුංගෙ හැටි. එවුංට දැන් බොන්ටම ඕන. බදුල්ලෙ ඉඳල උං දත කට මැදගෙන ඉන්නෙ ඔය වැඩේට. කරුණෙ අයියගෙ කටේ බලේටයි මෙච්චර වෙලා උංව කොන්ට්‍රෝල් කරගෙන හිටියෙ. හරි මෙහෙම කරමු. උඹ මේකට සහභාගි වෙන්ට ඕනම නෑ. මම දැක්ක කිලෝ මීටර් හතරකට වගෙ එහා හන්දියෙ බාර් එකක් තිබ්බ. අපි ජීප් එකේ ගිහිල්ල බඩු ගේන්නං"

"හරි එහෙම ගෙනාවයි කියමුකො... ගෙනල්ල බොන්නෙ කොහෙ ඉඳලද? "

"බොන්නෙ ඉතිං වෙන කොහෙ ඉඳලද? ගෙදර ඇතුලෙ තැනක් ලෑස්ති කරල දෙන්ටත් උඹ අකමැති නං ඉතිං ජීප් එක ඇතුලෙම තමයි බොන්ට වෙන්නෙ"

"අඩේ මචං ජීප් එක මේ ගෙදර වත්තෙ තියාගෙන නං ඒක කරන්ට එපා බං... පිංසිද්ද වෙයි."

"හරි හරි උඹට අවුලක් වෙන්නෙ නැතුව අපි වැඩේ කරන්නංකො. ජීප් එකේ පිටිපස්ස දොර වහගෙන බොන්නං"

"ඒක කෙරෙන වැඩක් නෙවෙයිනෙ බං. ඕකෙ දොරවල් වහගෙන බොන්ට පුලුවන්ද? උඹල ටිකකිං එළියට බැහැල සිගරට් එකක් එහෙම ගහන්ට ගනියි. එතකොට වැඩේ අතේ කෝට්"

"හරි අපි එහෙනං මෙතනිං එළියට ගිහිල්ල පාර අයිනෙ කැළෑ මණ්ඩියක් බලල නවත්තල වැඩේ කරන්නං..ආ..එද්දි අපි පහුකරල ආව ෂෝක් දොළ පාරක්...එතන මරු…"

"මේ………... පිස්සු කෙලින්ට එපා.."

"ඇයි? "

"ඇයි කියල අහන්නෙ? ගමේ හැමෝම දන්නව මම වැඩ කරන්නෙ කොහෙද කියල. අනික මේ ජීප් එකේ ආවෙ මගෙ යාලුවො කියලත් දන්නව. මේකෙ දොරේ මේ පොල් අකුරෙං ලියලත් තියෙන්නෙ. අනික මම දන්නවනෙ දෙක වදිනකොට උඹල කලිසං ගලවල ජොක්කු පිටිං පනිනව දොළට. ඊට පස්සෙ මටත් වෙන්නෙ අප්පච්චිත් එක්කම වලට පනින්ට."

"පිස්සුද බං? අපි එහෙමත් කරනවද? මම උඹට පොරොන්දු වෙනව ජොක්කු පිටිං ඇළට පනින්නෙ නෑ කියල…"

"එතකොට? "

"අපි පනින්නෙ ජොකත් ගලවල....හෙහ්,හෙහ්, "

"අනේ පළයං බං යන්ට...උඹට විහිලු මම මේ ඇඟේ වතුර ලේ වෙලා ඉන්නව…"

"හරි….ගෙදර ඇතුලෙ බොන්ටත් එපානං, වත්තෙ ජීප් එක තියාගෙන ඒක ඇතුලෙ බොන්ටත් එපානං, පාර අයිනෙ ජීප් එක නවත්තල ඒක ඇතුලෙ බොන්ටත් එපානං උඹම කියාපංකො මොකද අපි කරන්ට ඕන කියල? "

"හරි හරි කමක් නෑ ගේන දෙයක් අරං වරෙල්ල... මම ගෙදරම කොහෙ හරි සෙට් කරල දෙන්නං. එතකොට මට අඩු ගානෙ උඹල නටන පිස්සු ගැන ඇහැ ගහගෙන හරි හිටියැහැකි. "

"අන්න එහෙම වරෙං මල්ලි….."

"අඩේ මම වැඳල කියන්නං..විකාර නං කරන්ට ලෑස්ති වෙන්ට එපා රජෝ...බොහොම නෝමල් එකේ බීවද නැද්ද කියල හොයන්ට බැරි විදිහට වැඩේ කරපල්ල. …."

"හරි හරි බං ඒ ගැන බයවෙන්ට එපා..මම ඉන්නවනෙ"

"උඹ?........ උඹ ඉන්න එක තමයි මට වැඩියම අප්සෙට්…." එහෙම කියල මා දිහා ටිකක් වෙලා බලා ඉඳල චන්දරේ ආපහු ගේ ඇතුලට ගියා.

"මොකෝ මල්ලි චන්දරය කියන්නෙ?" කරුණෙ අයිය මගෙන් ඇහැව්ව.

"ඌ බඩු ලෑස්ති කරල නෑ අයියෙ. අපිට ගිහිල්ල ගේන්ට වෙනව"

"යකෝ මේ පකිරින්තුව එහෙම ඕගනයිස් එකක්වත් කරල නැද්ද? කරුණෙ අයියෙ, අර  මරණාධාර දුන්නු සල්ලි ඇන්ලොප් එක ඌට දුන්නද?" අපේ කතාව ඇහිල එතෙන්ට ආපු සමරෙ ඇහුව.

අපේ ඒ කාලෙ තිබ්බ මරණාධාර සමිතියක්. පස්සෙ මරණාධාර සමිතිය කිව්වම නිකං හරි නෑ හරි නෑ වගේ කියල හිතිල නම වෙනස් කලා අවමංගල්‍යධාර සමිතිය කියල. 

මාසෙකට ඔය රුපියල් සීයක් වගෙ ගාණක් එකතුකලා සාමාජිකයින්ගෙන්. ඒ සල්ලි වලින් තමන්ගෙ පවුලෙ මරණයක් වුනාම ආධාර මුදලක් දුන්න. මරණාධාර සමිතියෙ ව්‍යවස්ථාවෙ තිබ්බෙ "සමීප ඥාතියෙකුගේ අභාවයකදී මහ සභා රැස්වීමකදී බහුතර කැමැත්තෙන් තීරණය කරගන්නා යම් මුදලක් ගෙවනු ලබන්නේය" මම තමයි ඔය ව්‍යවස්ථාව හැදුවෙ. මම දැම්ම ඒ එක්කම මෙහෙම ක්ලෝස් එකක් නොහොත් වගන්තියකුත්. "සමීප ඥාතීන් යන්නෙහි නිර්වචනය මහසභා රැස්වීමකදී බහුතර ඡන්දයෙන් තීරණය කොට ගත යුත්තේය."

මුලිම්ම අපේ ඔය මරණාධාර සමිතිය පටංගත්ත කාලෙ සමීප ඥාතීන්ගෙ නිර්වචනය මෙහෙමයි. "සමීප ඥාතීන් යන්නෙන් හත්මුතු පරම්පරාවෙහි සියළු ඥාතීන් අදහස් කෙරේ. එබැවින් අත්තා, මුත්තා, නත්තා, පනත්තා, කිත්තා, කිරිකිත්තා සහ කිරිකෑමුත්තා යන මුතුන් මිත්තන්ගේ මරණයකදී සාමාජිකයා නියමිත අවමංගල්‍යාධාර මුදල ලැබීමට හිමිකම් ලබන්නේය." අන්න එහෙමයි මම ඒ වගන්තිය ලිව්වෙ. ආය කාටවත් ඥං පචං ගාන්ට දෙයක් නෑ. බොහොම පැහැදිලිව කණ කොක් සුද වාගෙ ලිඛිතවම තියනව. 

කොකාගේ පාට අප දන්නෙ...පියාඹන දාට වැටහෙන්නේ... ඒ ජෝතිපාලගෙ ඉතාම ජනප්‍රිය වුනු ගීතයක්. ගීතය පටන් ගන්නෙ මෙහෙමයි...කොයි යන්නේ බඳ ලෙළවාලා..ලැසි ගමනේ ඉඟ නලවාලා..පාවෙන සුළඟේ වද මල වාගේ වද මල වාගේ වද මල වාගේ...චිත්‍රපටය - එදත් සූරයා අදත් සූරයා.



පස්සෙ අපිටම තේරුණා මේ හත්මුතු පරම්පරාවටම මරණාධාර ගෙවන එක කරන්ට පුලුවං කෙළියක් නෙවෙයිය කියල. ඥාතියො වැලිගම්පිටි යන එකේ කෙළවරකුත් නෑ. සමිතියෙං මරණාධාර ගෙවන එකේ කෙළවරකුත් නෑ. සමිතියෙ අරමුදල් හිඳිල ගියෙ අර බැමිණිටියාසාය කාලෙ වැව් අමුණු හිඳිල ගියා වාගෙ. ඒ පාර අපි කට්ටිය රැස්වෙලා සමීප ඥාතීන් කියන වචනෙ නිර්වචනය නොහොත් අර්ථ දැක්වීම අනුක්‍රමිකව වෙනස් කලා. හයමුතු, පස්මුතු, සිව්මුතු...අන්න එහෙම.. අන්තිමට තුන්මුතු, දෙමුතු වෙලා අවසානයෙදි එක්මුතු වුනා..පස්සෙ ඔය චන්දරේගෙ අප්පච්චි අභාවප්‍රාප්ත වෙන කාලෙ වෙනකොට සමීප ඥාතීන්ගෙ නිර්වචනය මෙන්න මෙහෙමයි. "සමීප ඥාතීන් යනු දෙමව්පියන්, භාර්යාව හෝ ස්වාමි පුරුෂයා සහ දරුවන්ට සීමා වන්නේය."

"ආහ්...මල්ලි මතක් කරපු එක හොඳයි. මට ඒක දෙන්ට අමතකම උනානෙ..තවම මගෙ සාක්කුවෙ…." කරුණෙ අයිය සාක්කුවට අත දැම්ම.

"ඕකා  මේ කරපු කැත වැඩේට අපිට තියෙන්නෙ ඔය සල්ලි වලින් බඩු අරගෙන කීයක් හරි ඉතුරු වෙන හරියක් ඌට දෙන්ට…" සමරෙ දත්මිටි කාගෙන එහෙම කිව්ව.

"හෙහ්,හෙහ්, ඒකත් නරකම නෑ අයිඩියා එක. ඒත් කමක් නෑ අපි ගාව සල්ලි තියනවනෙ. හරි එහෙනං උඹල දෙන්නෙක් ගිහිල්ල බෝතලුයි ඕන අනික් අඩුම කුඩුමයි අරගෙන වරෙල්ල." කරුණෙ අයිය කිව්ව.

ඒ ගමන සමරෙයි, විජෙයි, මුතුබණ්ඩ එක්ක ජීප් එකේ ගියා අවශ්‍ය ආම්පන්න ගේන්ට……..

"බයිටුත් මොනවහරි අරං වරෙල්ල යහමිං...චන්දරයගෙං මොකවත් ඉල්ලගන්න එක ෂුවර් නෑ….." උං යන්ට පිටත් වෙනකොට මම ජීප් එක ගාවට ගිහිල්ල කිව්ව. 

චන්දරේ අපිට ලෑස්ති කරල දුන්නෙ මිනිය තැන්පත් කරල තිබ්බ සාලෙත් එක්කම එහා පැත්තෙ පරණ ගබඩා කාමරයක් වගෙ එකක්. කැටයම් දාපු පරණ ඇඳන් දෙකක් තිබ්බ දෙපැත්තෙ. ඒ මැද කකුල් හතරෙ පෙට්ටගමක් තිබ්බ. කාමරේ අනික් හරිය තනිකරම පැදුරු අකුලල කෙලින් හිටවල බිත්තියට හේත්තු කරල තිබ්බ. කාමරේ එකක් තියෙන්නෙ හැබැයි පිරිසිදුයි. දූවිල්ල එහෙම නෑ.

චන්දරේ අලුත් පැදුරු දෙකක් දාල දුන්න ඇඳන් දෙකට. රවුං කනප්පුවක් ගෙනල්ල මැදිං තිබ්බ. 

"එහෙනං මචං අනේ සද්ද කරන්ට එහෙම එපල්ල. මේ ජනෙලෙ බාගෙට වගෙ ඇර ගනිං ඕනනං. මෙතනම එහා පැත්තෙ සාලෙ. ඒ හින්ද බොහොම සයිලන්ස් එකේ වැඩේ හොඳද?...මම ගියාට පස්සෙ මේ දොර වහල සොයිබෙ දාගනිං හොඳද? මම හෙමිහිට දොරට ගහල කතා කලොත් ඇරෙන්න දොර අරින්ට එහෙම එපා…"

"හරි බං හරි හරි අපි එහෙම පිස්සු කෙලින්නෙ නෑ..උඹ බය නැතුව ඉඳහං………" මම එහෙම කියල උගෙ පිටට තට්ටු කලා. 

ඉදිරියට පැවැත්වේ..............

Sunday, March 19, 2017

133. නුඹට පෙමිනි


සොයුරු පිරිසද
සරයි අසලම
නුඹට ඇහුණෙද?
දඟය එනිසද?

වටක් කැරකී
මදක් නැවතී
නිසොල්මන් වී
කල්පනාවෙද?

විසල් දෑසින්
සවන් යොමුකර
අසන්නට හඬ
මදක් සැලුනෙද?

පියාගේ හඬ
ඇසෙන විටදී
වහා ගැස්සී
හැරී බැලුවෙද?

කුස‘ග්ගිස්සට
හිසින් සන් කර
සොයන්නේ පුත
මගේ මුහුණද?




Friday, March 17, 2017

492. විමලෙගේ වාං පතුල් කතා - 42 - චන්දරේගේ මළගෙදර විත්ති

පහුගිය කුරුළුබැද්දේ කතාව ලියද්දි මම කිව්ව මළ ගෙවල් සම්බන්ද සිද්දි අනන්ත අප්‍රමාණයක් තියනවය කියල ලියන්ට හැබැයි එව්ව බොහොමයක් වැටෙන්නෙ විමලේගේ වංපතුල් කතා ගණයට හින්ද ආයම දවසක කියන්ට තමයි වෙන්නෙ කියල. ඒ කරල මම ඔය සුට්ටිවට කමිං කෑල්ලකුත් දැම්ම ඔබ තමුන්නාන්සේලාගේ පහන් සංවේගය නොහොත් ලාම්පු දුක උදෙසා. අද මම මේ කියන්ට යන්නෙ ආන්න ඒ කමිං කෑල්ල අඩංගු කතන්දරේ.


මම අර කලිනුත් කිව්ව වගේ අපි ඔය කැළේ මැද ඉන්න කාලෙ මඟුලකට මරණෙකට සහබාගි වෙන්ට ලැබෙනව කියන්නෙ ආය නෑ මාරම ආතල් එකක්. ඔෆිස් එකේ බොහොම ජනප්‍රිය කෙනෙකුගෙ ඥාතියෙක් උනොත් එහෙම සහබාගිවෙන්ට කට්ටිය වැඩියි. එහෙම උනාම අපේ ජීප් එකක් ඉඩ මදි හින්ද ඔය අහළ පහළ ගමකිං ප්‍රයිවට් වෑන් එකකුත් කතාකරගන්නව. 

අපේ කෑම්ප් එක කිට්ටුවම තිබ්බ පාරම්පරික මුස්ලිම් ගම්මානයක්. ඒකෙ පල්ලියට අවසර තිබ්බ ගමේ මිනිස්සුන්ගෙ ප්‍රයෝජනයට සතියකට දවස් තුනක්ද කොහෙද හරකෙක් මරාගන්ට. ඒ මිනිස්සු කරන්නෙ ඒ පිටදාල හරක් තුන් හතර දෙනෙක් මරණව. වැඩි හරිය විකුණනව. ඒ හින්ද එහෙ ඉන්නකල් අපිට ගවනර් ජෙනරල් සහ ලීවර් බ්‍රදර්ස් වලින් අඩුවක් තිබ්බෙ නෑ. ගවනර් මට මතක විදිහට රුපියල් විස්සද කොහෙද කිලෝ එකක්. ලීවර් බ්‍රදර්ස් හතළිහක් වගෙ. ඒ කාලෙ මම කුකුළෙක් කන්නෙ ගෙදර ආවම නිකං මේ ආසාවට වගෙ. ඔන්න කොටිම්ම.

ඉතිං ඔය ගමේ තිබ්බ පොළොන්නරුවෙ ඉඳල මගී ප්‍රවාහන කටයුතු කරපු ලෝ රූෆ් නිසාන් බට්ටො වෑන් තුන හතරක්ම. ඔව්ව නවත්තන්නෙ කදුරුවෙල රේල්වේ ස්ටේෂන් එක ඉස්සරහ. ඔව්වගෙ සීට් එකක් අල්ලගෙන ඉඳගත්තෙ නැත්තං එහෙම ගිහිල්ල අපේ කෑම්ප් එක ඉස්සරහින් බැහැල චමරියට යන්ට වෙන්නෙ අර මිහිර පත්තරේ බටකොළ ආච්චි වගේ කොන්ද නමාගෙන.

එව්වයින් හොඳ තත්වයෙ තිබ්බ වෑන් එකක් තමයි අපි ඔය මළ ගෙවල් මඟුල් ගෙවල්වලට කතාකරගෙන ගියේ. බොහොමයක් වෙලාවට මමයි සමරෙයි තමයි ඔය මුස්ලිම් ගම්මානෙට ගිහිල්ල වෑන් එක කතාකරගන්නෙ. ඔය ගම්මානෙ බේකරියක් එහෙමත් තිබ්බ. පෝරණුවෙ දර වලට ගත්තෙ වැඩිපුරම ගැඩුඹ කඳන්. එව්වයෙ ගින්දර සැරයි කියලයි පෝරණුවෙ අයිතිකාරය නවුෆර් මුදලාලි කිව්වෙ. අඩි විස්සක් විතර දිග ලෑලි මේසෙකට ඇළුමිනියම් තහඩුවක් හයි කරල ඒක උඩ තමයි පිටි මෝලිය අල්ලන්නෙ. බක්කරේල දෙන්න දෙපැත්තෙන් මෝලිය අල්ලගෙන එන විදිහ බලන්ට අපූරුයි. හම්මා බලන්ට එපාය එවුං දෙන්න. ඔලුවට අර බක්කර තොප්පි දාල, කර වැහෙන්ට සුදු කෝට් ඇඳල, අතට ග්ලවුස් එහෙම දාල ඉන්නෙ...මම ඉතිං ඔය මෝලියෙ ආතල් එක බලන්ටම නවුෆරයගෙ බේකරියට යනව දවස තුන හතරකට සැරයක්. පෝරණුවෙං බාපු ගමං උණු උණු කිඹුලෙක් එහම හෙමීට හපනකොට හප්පා කටේම දියවෙනව. ඊට පස්සෙ නවුෆර්ගෙ දුව රෂීනා බන්දේසියක තියල ප්ලේන්ටියක් ගෙනල්ල අල්ලනව. "ප්ලේන්ටියකුත් බීල ඉන්ට මහත්තය..." නවුෆර් හිනාවෙලා කියනව.

ඒ වෙනකොට දවුල්ගුණේ නොහොත් අර සිංදු කියන ආණ්ඩුකාරයා "රාමලාන් සඳ බලන්න එන්න පාතිමා" කියල කියල තිබ්බෙ එහෙම නෑ. එහෙම කියල තිබ්බනම් එහෙම මට රෂීනා දකිනකොට අනිවාර්යයෙන් ඒ පදවැල කියවෙන්ට තිබ්බ.


ඉතිං ඔය මළගෙවල් වලට යන්ට වෑන් කතාකරන්ට මායි සමරෙයිම යන්නෙ මොකෝ දන්නවද? ඌයි මායි තමයි අවමඟුල් චාරිකා සංවිධායක මණ්ඩලය හැටියට නිතරඟයෙන් පත්වෙලා හිටියෙ.

"කාලෙකින් මළ ගෙදරක යන්ටත් බැරිවුනා වීරෙ...නැද්ද එහෙම ආතල් එකක් ළඟකදි එන පාටක්?"

හවස වැඩ ඇරිල ඇවිල්ල අපේ චමරියෙ සාළෙ ඇඳිපුටුවල දිගාවෙලා හවස බෙඩ් ටී එක ගහන ගමං එහෙම ඇහුවෙ කරුණෙ අයිය. කරුණෙ අපිට වඩා වයසෙන් අවුරුදු දහයක් තරමයි සර්විස් එකෙන් අවුරුදු පහක් තරමයි සීනියර්.

කරුණෙ කලින් එයා ෆෝස් ඉඳල අවුරුදු දොළහක් සර්විස් එකෙන් පස්සෙ අයින් වෙච්චි පොරක්. ෆුල් නීට් පොර. අත්දිගට දාල අඳින්නෙ. ෂර්ට් කලිසං මදින්නෙ නැතුව අඳිනව තියා අල්ලන්නෙවත් නෑ. උදේ නැඟිට්ට ගමං බෙඩ් ෂීට් එක එක රැල්ලක්වත් නැතිවෙන්ට හදල මදුරු දැල බැලන්ස් වෙන්ට ගැට ගහල තමයි දවසෙ ඉතුරු රාජකාරි පටන් ගන්නෙ. ඒ අර ෆෝසස් වල හිටපු පුරුද්දනෙ.

"නෑනෙ කරුණෙ අයියෙ...අර ඩගියගෙ ලොකු අම්ම කෙනෙකුට අමාරුවෙලා අදද හෙටද ෂුවර් නැතුව හිටියෙ..ඒත් දැං ඔය සනීපයි කියන්නෙ…"

"එහෙමද? කොහොමද හරියටම දන්නෙ? උඹ ගිහිල්ල විස්තර ඇහුවද මල්ලි?" කරුණෙ අයිය ඇහැක් ඉඟි මරල ඇහුව. 

"මොන විකාරද අයියෙ?..එදා අර ප්‍රදීප්ගෙ කේස් එකෙන් පස්සෙ මම යන්නෙ නෑ ඔය විස්තර හොයන්ට…" මම උරිස් නටවල කිව්ව. 

ඒ ප්‍රදීප්ගෙ කේස් එක කියන්නෙ මේකයි. ප්‍රදීප් කියන්නෙ අපිට අලුතෙන් ආපු ක්ලාක් කොලුවෙක්. ඕකගෙ ආච්චි අම්මට අන්තිමයි කියල ආරංචි වෙලා මම ගියා විස්තර බලාගෙන එන්ට. එපා කියද්දි සමරෙත් මා එක්ක ආව. සමරෙට ටිකක් වැඩි උනාම කටට බ්‍රේක් නෑ. එදා සමරෙයි මායි දෙන්නම ටික වෙන්ට දාල හිටියෙ. 

ගිහිල්ල බැලූ කොට මෙන්න ප්‍රදීපය ඉන්නව ඇඬූ කඳුලෙන්. "අම්ම තාත්ත හිටියට ඌව පොඩි කාලෙ ඉඳල හදා ගත්තෙ ආච්චි අම්මය....ආච්චි අම්මට මොකවත් උනොත් ඌට ඉඳල ඕන නෑය" ඔන්න ඔහොම අඬනව වැලපෙනව එක විජ්ජුම්බරයයි. අපිත් ඉතිං ඌව වටකරගෙන ඇස්වල කඳුළු පුරවාන බලා හිටිය. වෙන මොකක් කරන්ටද?

ඒ අව් අස්සෙ ගහෙං ගෙඩි එන්නැහෙ සමරෙයා අහපි "මල්ලි...දැං බොලායෙ ඔය ආච්චි අම්ම හෙට වල කජ්ජ ගැහැව්වය කියමු.එතකොට බූමිදාන කරන්නෙ දවස් කීයකිංද?" කියල 

අප්පටසිරි ප්‍රදීප්ට ඌරු ජුවල් ගියේ නැද්ද?.."තොගෙ xxxx, xxxxx පුතා" කියල පැන්න සමරෙයට ගහන්ට. බොහොම අමාරුවෙං එතන හිටපු අනික් එවුං ටික ඌව අල්ලගත්තෙ. මම දනිපනිගාල සමරෙයවත් ඇදගෙන දොට්ට පැන්න. අපේ චමරියට එනකල් මම ඌට පස් පඩංගුවෙ බැන්න. "මොනවද යකෝ තෝ එතන අර කිව්ව පඩත්තර කතාව?" කියල. 

සමරෙය මම බයිනකල් මීක් නොකිය අහගෙන ඉඳල අන්තිමට කිව්වෙ මෙච්චරයි. "ඒත් මට තාම තේරෙන්නෙ නෑ බං අර යකා මට ගහන්ට පැන්නෙ ඇයි කියල. හොඳයි උඹම කියාපං බලන්ට මම අහපු එකේ මොකවත් වැරැද්දක් තියනවද? මම මේ වීක් එන්ඩ් එකේ ගෙදර යන්ටයි හිතාගෙන ඉන්නෙ. ඒ හින්දයි මම අරම ඇහුවෙ කොහොම හරි ඇරේන්ජ්මන්ට් එකක් දාගෙන ප්‍රදීපයගෙ ආච්චිගෙ මරණෙට සහභාගි වෙනවමයි කියල හිතල. ඉතිං බලපංකො එහෙම සද්භාවයෙන් ප්‍රශ්ණයක් ඇහුවම අර යකා මට කුණු හරපත් කියල ගහන්ට පැන්නනෙ. අනේ මට මේ කිසි දෙයක් තේරෙන්නෙ නෑ බං"

"හරි හරි තේරෙන්නෙ නැත්තං තේරුංගන්ට උත්සාහ කරන්ටත් එපා..දැංවත් කට වහගෙන යමං" මම එහෙම කියල ඌට සත්තම දැම්ම.

ප්‍රදීපයගෙ සීන් එක කියල මම කිව්වෙ ඔන්න ඕක.....

"හෙහ්..හෙහ්…" කරුණෙ අයිය හිනාවුනා. "මේ අර එකවුන්ට්ස් සෙක්ෂන් එකට අලුතෙන් ආපු කෙල්ලගෙ ගම මෙන්න මේ නිල්දණ්ඩාහීන්න පැත්තෙලු නේද? මාර ලස්සන පැත්ත බං..උඹට බැරිද හෙමීට අහන්ට ආච්චිල සීයල එහෙම ඉන්නවද කියල මේ අද හෙට වගෙ.....හෙහ්..හෙහ්…"

"කරුණෙ අයිය මේ මොන විකාර කතා කරනවද මන්ද...හොඳට හිටී එහෙම ඇහුවොත්……….." එහෙම කියල මම එතනිං නැඟිටල කුස්සිය පැත්තට ගියා.

ඔන්න ඊට සති දෙහෙකට තුනකට විතර පස්සෙ අපි පුල පුලා බලාහිටි මළ ගෙයක් ආවා. ඒක ඇවිල්ල ජෙනුයින් මර්ඩර් හවුස් එකක්. ආය ෆුල් ආතල්. ලොකේෂන් එකත් පයූව් ස්ටාර්. කැබිල්ලවෙල...බණ්ඩාරවෙල කිට්ටුව තියන ගම්මානයක්...මරණෙ අපෙ චන්දරේගෙ අප්පච්චි. 

චන්දරය හොඳ කොල්ල. අපේ වයසම වගෙ. බැඳලත් නෑ. මළගෙවල් මඟුල් ගෙවල වලට එවර් රෙඩි පොර. කන්ට බොන්ට ගියාමත් එහෙමයි. ඒ හින්ද එහෙම එකෙක් වෙනුවෙම් අපි හැමෝම යන්ට ඕන කියල අපි එකඟතාවයකට ආව. ආරංචිය ආපු ගමං මුස්ලිම් ගමට දුවල ගිහිල්ල වෑන් එකක් කතා කරල චන්දරයත් ඒකෙම නග්ගල යැව්ව. ඔෆිස් එකේ කෙල්ලොයි උං හිච් වෙලා ඉන්න කොල්ලොයි තව ඔය වයසක ඩයල් ටිකත් ඒකෙම නැඟල ගියා. අපි ඔය කොල්ලො කට්ටිය පහුවදා යන්ට තීරණය කලා ජීප් එකක මල් වඩමක් එහෙමත් අරගෙන.

කරුණෙ අයිය, මම, සමරෙ, විජේ ඇතුළු තව අට දෙනෙක් පිටත් වුනා මළ ගෙදර චාරිකාවට. රියදුරු මුතු බණ්ඩත් එක්ක නමයයි. මිට්සුබිෂි ජීප් ලෝං වීල් බේස් මොඩල් එකේ පිටිපස්සෙ හරහට තියන සීට් දෙකේ එක සීට් එකක හතර දෙනා ගාණෙ අට දෙනෙකුට ගිහෑකි. ඒත් දුර ගමනක් යනකොට තුන් දෙනා තමයි ඔප්ටිමම් ගාණ නොහොත් ප්‍රශස්ත සංඛ්‍යාව. එතකොට ඉස්සරහ රියදුරුට අමතරව දෙන්නයි. පාන්දර හතර වගෙ වෙනකොට අපි කෑම්ප් එකෙන් පිටත්වුනා. 4945 මට මතක විදිහට ජීප් එකේ නොම්මරේ.

Mitsubishi -Jeep Long wheel base  වර්ගයේ ජීප් රථයක්
(Google Images)

මනම්පිටිය, දෙහිඅත්තකණ්ඩිය, මහියංගනය පහු කරල බදුල්ලට ආව. බදුල්ලෙං මල් වඩමක් එහෙම අරගෙන ඊට පස්සෙ උදේට කෑව. පානුයි කිරි මාළුයි පරිප්පුයි. ඒ අස්සෙ අපේ එවුං නහකුණු ගානව මොකවත් බීල හිටිමුය කියල. 

"පිස්සුද උඹලට? මේ පාන්දර හිස් බඩම බීල උඹලට නකතං උනහම අතන මළ ගෙදර ගිහිල්ල පිස්සු කෙලියි. එහෙම හොඳ නෑනෙ බං. ටිකක් ඉවසල ඉඳහල්ල අඩුමගානෙ මිනියට කතා කරන කල්වත්. චන්දරේ දන්නවනෙ අපි අද එනවයි කියල. ඌ බඩු ලෑස්ති කරල තියෙයිනෙ......." කරුණෙ අයිය එක හෙලාම කියා හිටිය. ඒ පාර කට්ටිය සද්දෙ වහ ගත්ත. කරුණෙට මොනව උනත් හැමෝම සළකනව. අපේ බොස්ල පවා.

බණ්ඩාරවෙලින් අපි ගියා කැබිල්ලවෙලට. මළ ගෙදර හොයාගන්ට අමාරුවක් උනේ නෑ. සෑහෙන දුරක ඉඳල බැනර් දාල සුදු කොඩි එල්ලල තිබ්බ. චන්දරේ ඉස්සරහට ඇවිල්ල අපිව පිළිගත්ත. අපි ඇතුළට ගිහිල්ල මිනියට කතා කරල මිදුලෙ පැත්තක අඹ ගහක් යට තිබ්බ පුටුවල ඉඳගත්ත. කොහෙ හරි ළඟපාත ඉස්කෝලෙකිං ගෙනාපු යකඩ පුටු. කවුද ගෑණු ළමයෙක් ඇවිල්ල අපිට මාරි විස්කෝතු සහ ප්ලේන් ටී ඇල්ලුව. එව්වත් කාල බීල අපි ඔය ඒ ලඟම තිබ්බ ඉලත්තට්ටුවකිං විටක් එහෙමත් හප හප කයියක් ගහගෙන හිටිය. දැං වෙලාව එකොළහයි. අර රහමෙර පානයටම දත කට මැදගෙන ඉන්න එවුං දැං නළියනව කිරිපණු ගාය හැදුනැහෙ.

"කරුණෙ අපිට බදුල්ලෙදි මොකවත් කරන්ට දුන්නෙත් නෑ ඉස්සෙල්ල අඩුමගානෙ මිනියට කතා කරන කල්වත් ඉඳහල්ලය කියල...දැං ඉතිං මිනියටත් කතා කලානෙ. තවම මොකෝ කිසිම නෑනෙ..." අනික් එවුං ඔන්න ටිකක් වෙලා යනකොට එහෙ මෙහෙ රැස් වෙලා කටු කුටු ගාන්ට ගත්ත.

"වීරෙ මොකෝ මල්ලි මෙවුං මේ කියන්නෙ?" කරුණෙ අයිය හෙමිහිට මගෙං ඇහුව.

"උංට බොන්ට නැතුව කරුණෙ අයියෙ.."

"ඒක තමයි... මල්ලි මේ උඹ කතා කරල බලහංකො චන්දරය එක්ක ඌ මොකවත් සංවිධානයක් එහෙම කරල නැද්ද කියල……….."

මම ගේ ඇතුලට ගිහිල්ල චන්දරයව කතාකරගෙන එළියට ආව. 

"ඒයි වරෙංකො පොඩි කාරණයක් තියනව උඹෙං දැනගන්ට….."

එහෙම කියල මම ඌව අපේ උංගෙන් ටිකක් ඈතට එක්ක ගියා. ඊට පස්සෙ තමයි අර මම කලින් පෝස්ට් එකේ කියපු දෙබස ඇතිවුනේ.

"මේ මචං චන්දරේ දැං කොහොමද බොන්ඩ මොකවත් හොයාගන්නෙ? "

"බොන්ඩ කිව්වෙ?... අරක්කුද?"

"නැතුව ආය උඹ හිතුවෙ තැඹිලි කියලද?.."

"අනේ මචං කියන තැනකට වඳින්නං බොන්ඩ නං ලෑස්ති වෙන්ඩ එපා මෙතන.."

"ඈ....ඒක මාර කෙළියක්නෙ... ඒ මොකද උඹ එහෙම කියන්නෙ?"

"එහෙම කියන්නෙ අපෙ අප්පච්චි අරක්කු බිංදුවක් කටේ තියපු කෙනෙක් නෙවෙයි.."

"හරි බං ඒ උඹලගෙ අප්පච්චිනෙ. ඒ අප්පච්චිගෙ මළගෙදරනෙ අපි දැං මේ ඇවිල්ල ඉන්නෙ. අනික අප්පච්චි අරක්කු නොබිව්වට උඹ බොනවනෙ.. ඒ හින්ද අපිට ඔය බෝතල් තුන හතරක් ගෙනල්ල තැනකුත් ලැහැත්ති කරල දීපං.."

"කොහෙද? මෙහෙ? "

"මෙහෙ නැතුව ආය?"

Futurus persevero............

Tuesday, March 14, 2017

132. ගිය හකුරට නාඩන්නේ - තියෙන හකුර රැක ගන්නේ

බ්ලොග් ලෝකේ හැසිරෙන සියලු ම දෙනා පාහේ කියවීම හුරුවුණු අය වග නොරහසක්. ඒ වගේ ම වැඩි දෙනෙකු ගමේ, පාසලේ, ලඟ ම නගරයේ ලොකු කුඩා පුස්තකාල ඇසුරේ වැඩුණු අය විය යුතුවා මෙන්ම පසු කාලීන ව මුදල් අත ගැවසෙද්දි පුස්තකාල අමතක කර පොත් මිල දී ගන්නට පෙළඹුණු අය ද විය හැකියි. ඉහත වාක්‍ය කණ්ඩ දෙක ම මා සම්බන්ධයෙන් ගත් කළ සම්පූර්ණ සත්‍ය කරුණුය. දැනට අවුරුදු 10-11ක සිට සැප්තැම්බරයේ, පොත් වැස්සට නොතෙමෙමි‘යි සිතා පොත් සල්පිල පැත්තේ ගියත්, කුඩය පසෙක දමා වැස්සට පැන නටන ළමයෙකු සේ පසුම්බි, සාක්කු, බැංකු කාර්ඩ් පත් රිසි සේ හිස් කරමින් ගෙදර පොත් ගොඩ ගසා ගනිමින් සිටියෙමි. දැන් දැන් ගෙදර තිබෙන පොත් කන්දරාව කරදරයක් වන තරමට පත්ව තිබේ. (නමුදු මහා ගොඩක් දන්දීමට ඉඩක් නැත. දරුවන්ට තබා ගත යුතු බව මගේ සිත මෙන් ම ඉහළින් පැමිණෙන නියෝග මගින් විටින් විට සිහි කරවයි).

 

ඔය අල්ල පනල්ලේ වරින් වර පුස්තකාලය සිහිවන්නට ගන්නේ ගෙදර පොත් කොච්චර තිබුණත් කියවපු පොත් ම නැවත නැවත කියැවීම සතුට දනවන්නක් නොවුන නිසාය. දැනට අවුරුදු 2ක පමණ පටන් තවත් සිහිනයක්ද ඉඳ හිට එබිකම් කරන්නට පටන්ගෙන තිබිණ. දරුවන් දෙදෙනා රැගෙන පුස්තකාලේ ගොස්, (ඉස්සර අපි පොඩි කාලේ වගේ) ඒ දෙන්නා වට කරගෙන පොත් කියැවීම, පහදා දීම, පොත් කන්දරාව දෙස බලාගෙන නිස්කාන්සුවේ හුස්ම ගොඩකින් පපුව පුරවා ගැනීම එකී සිහිනයේ අරමුණු අතර විය. එහෙත් රැකියාව සමග මේ සිහිනය ගැටුනා මිසක විසඳුමක් නොවීය.

 

 

 

කෙසේ හෝ අවසානයේ Paulo Coelho නියමය නැවතත් සනාත කරමින් ඒ යුගය උදාවිය. සියල්ල නිසි ලෙස සැකසී රස්සාවට සමු දීමේ අවස්ථාව උදාවිය. සැමියාගේ රැකියාවට අනුව තිබෙන සතියේ කාර්යය බහුල ම දවසේ අනිවාර්යයෙන් දුව රැගෙන ඒමට පාසලට යෑමේ අවස්ථාව ද උදාවිය. මගේ සිහිනය සඵල වන්නට සියලුම කාරණා නියමාකාරයෙන් සකස්විය.

එදිනට මම පුතුද රැගෙන ගොස් දියණිය පාසලින් ගෙන පුස්තකාලයට යන්නෙමි. (දෙවැනි දිනයේදී ම තැන්පතු ක්‍රමයට පුස්තකාල සාමාජිකත්වය ලබා ගතිමි - තැන්පතු ක්‍රමය යනු රුපියල් 2000ක-නැවත ඉවත් වන දිනකදි ලබාගත හැකි-තැන්පතුවක් තබා පුස්තකාල ගාස්තු රුපියල් 510ක් හා හැඳුනුම්පත් ගාස්තු රුපියල් 160 ගෙවා එදිනම විනාඩි කිහිපයක් තුල ලබා ගත හැකි සාමාජිකත්ව ක්‍රමයයි). හවසට හිමකිරමයක් ලබා දීමේ ඉලක්කය මත පොත් පහක් කියැවීමට දියණිය උනන්දු කරවමි. ඇය එක හුස්මට (කුඩා) පොත් පහක් කියවා  නිම කරන්නී‍, මල්ලී සමග එක් ව ළමා පුස්තකාලයේ ම ඇති සෙල්ලම් කොටසට වී විවිධ ක්‍රියාකාරකම් වල යෙදෙන්නීය. එකම ගැටලුව මල්ලීට කටවහගෙන එක විනාඩියක් ඉඳ පුරුද්දක් නැති කමය. තනිව සෙල්ලම් කරන්නේද නොපෙනෙන මිතුරෙකු හෝ කිහිප දෙනෙකු සමගය. එය පුස්තකාලයට නොගැලපෙන බව වටහා දීම ඉතා අපහසු වන අතර පසුව මග හැරේ යැයි බලාපොරොත්තු වෙමි. (කෙසේ හෝ ආරක්ෂක නිලධාරින් අසලින් ගමන් කරන විට අත කටින් වසාගෙන බිම බලාගෙන යෑමට තරම් ඔහු පරීක්ෂාකාරිය).
 

වැඩිහිටි බැහැරදෙන පුස්තකාලයෙන් ලබා ගන්නා පොත් දෙකින් එකක් කියවමින් එම කාලය ගත කරමි. අනතුරුව හවස 5ට පමණ දරු දෙදෙනාද රැගෙන විහාරමහාදේවි උද්‍යානය වෙත නික්මෙමි. එහිදි ඔවුනට පැය එකහමාරක් දෙකක් පමණ සෙල්ලම් කිරීමට කාලය තිබේ. සැමියාගේ කටයුතු අහවර නම් අප එක්කාසු කරගෙන යැමට ඔහු පැමිණෙයි. නැතහොත් කුළී රථයකින් නිවස බලා යන්නෙමු.

 

මින් මනත පොත් මිල දී ගැනීමක් සිදු නොවනු ඇත.

කණගාටුවට කාරණය නම් අර්ධ වශයෙන් ජනතා බදු මුදලින් නඩත්තු කෙරෙන පුස්තකාලයත්, සම්පූර්ණයෙන් ජනතා බදු මුදලින් නඩත්තු කෙරෙන විහාරමහාදේවි උද්‍යානයත් අප ජනතාව නිසි ලෙස භාවිතා නොකිරීමයි. ඒවායෙහි ප්‍රයෝජනය නිසි ලෙස ලබා නොගැනීමයි.

ළමා පුස්තකාලයේ හැමදාමත් දැකිය හැක්කේ සුපුරුදු මුහුණු කිහිපයය. එතරම් පොත් කන්දරාවක් තිබෙන තැන, සාමාජිකත්වය ලබාගත් පසු අවුරුදු 2ක් ගෙවෙනතුරු නොමිලේ පොත් ලබාගත හැකි තැන, එක් රාක්කයකට එක් අයෙකු තරමවත් මිනිසුන් නොගැවසේ. පොත් සල්පිල අතුරු සිදුරු නැතිව පිරී ඉතිරි යන මෙසමයෙහි කොළඹ මහජන පුස්තකාලය වන් වූ තැනක මිනිසුන් ගැවසීම අඩුව තිබෙන්නේ නොදැනුවත්කම නිසාද, කම්මැලිකම නිසාද, වෙන අන් කාරණයක් නිසාදැයි සිතාගත නොහැකිය. සියලුම පොත් නිසි පිළිවෙලකට සකසා ඇති නිසා තමන්ට අවශ්‍ය පොත් ගිය සැනින් ලබා ගැනීමට ද හැකිය. සොයා ගැනීමට අපහසු පොතක් වේ නම් නිලධාරින්ගෙන් අසා දැනගත හැකිය. මේ පිළිබඳ ව පාසල් මට්ටමින් දැනුවත් කිරීමක් සිදුවන්නේ නම් කොළඹ නගරය ආශ්‍රිත පාසල් දරුවන්ටවත් එයින් ප්‍රයෝජන ගැනීමට හැකිවනු ඇත.

යාපනය පුස්තකාලය විනාශ කළ අයුරු පිළිබඳ ව වික්ශෝප වන මිනිසුන්වත් කොළඹ නගරය මැද ඇති මේ මහා ධන නිධානය පිළිබඳ ව දැනුවත්දැයි මා හට නම් ඇත්තේ ගැටලුවකි. ගිය හකුරට නාඩන්නේ තියෙන හකුර රැක ගන්නේ යැයි කියමනක් ඇත. නිසි ලෙස භාවිතා නොකොට තව කල් ගත වුවහොත් කාටත් හොර රහසේ ම මෙහි අභාවය ද සනිටුහන් වනු ඇත. එදාට පුස්තකාලය කලු ද සුදු ද යැයි නොදන්නා පිරිසක් බෝඩ් ලෑලි ඔසවාගෙන ලිප්ටන් වටරවුම පැදකුණු කළාට ඵලක් නොවනු ඇත.

 

Saturday, March 11, 2017

491. කුරුළුබැද්දේ කතා - 7 - මිගාර සහ සමාගම - මළගෙවල් චාරිකා සංවිධායකයෝ....


Funeral at a church. There are only two mourners in attendance.
A lady whispers to  her husband " He had over 2000 face book
 friends. I was expecting a bigger turnout"

ළමයි මම කම්පනා කලා "කුරුළුබැද්දේ කතා" කියල අලුත්ම කැටගරි එකක් ඕපන් කරන්ට. මගේ ජීවිතේ ඉස්සෙල්ලම රස්සාවක්ය කියල එකක් කරපු කාලෙ ගැන මම ලිව්වෙ "අභයගිරි මතක සටහන්" කියලනෙ. ඊට පස්සෙ මම අර මහ කැළේ මැද කාලයක් තිස්සෙ වැඩ කරල ඊට පස්සෙ පවුල් පන්සල් එහෙම වෙලා හිට එතනිං අස්වුනානෙ. ඒ කාලෙ වෙච්චි කතන්දර මම ලිව්වෙ "විමලෙගෙ වාංපතුල් කතා" යන නමින්. එතනිං අයින් වෙලා මම ඉම්පාර වැඩ කලා කුකුළේ ගඟ ව්‍යාපෘතියෙ. අර ෂුරංග ළමයා (ඔව් ඔව් අර ටිකිරි සඳමාලිගෙ සුවාමියා තමයි) කියන විදිහටනම් පොජෙට්ටෙකේ. ඒකෙදි මට වෙච්චි හෙයියම්මාරු ගැන මම ලිව්ව "කුකුළේ ගඟ මතක" කියල.

ඊටත් පස්සෙ මම අවුරුදු හතරක් තරම වැඩකලා කොළඹට තදාසන්න ඉදිකිරීම් සමාගමක. ඒකෙ හෙඩ් ඔෆිස් එක තිබ්බෙ ඔය නුගේගොඩ - නාවල පාරෙන් හැරිල යන අතුරු පාරක. ඒ හරියට කිව්වෙ කුරුළු බැද්ද කියල. අර අපේ ඔය රන්දිල් ළමෙය එහෙම මට මුණගැහෙන්නෙ ඔන්න ඔහෙදි. ඉතිං මම කල්පනා කලා එහෙදි මට වෙච්චි දේවල් වෙනම කැටගරි එකක් යටතෙ ලිව්වොත් හොඳයි නේද කියල. ඇත්තම කිව්වොත් මීට කලිනුත් මම ඒ කැටගරි එකට අදාලව පෝස්ට් හයක් ලියල තියනව. ඒ මෙන්න මෙව්ව...










ඒ හින්ද මම අද පෝස්ට් එක නම් කරන්නෙ කුරුළු බැද්දේ කතා අංක 7 කියල.

හරි දැන් එහෙනම් කතන්දරේ....

මේ දවස්වල ටෙලි චිත්‍රපටයක් ප්‍රචාරය වෙනව, නම ඇවිල්ල හිට නෙතූ. අර අපේ ජාතියේ පචායුධේ මේ දවස්වල කූඩුවෙ ඉන්නෙ ඥාතී හිතමිත්‍රාදීන්ට රජයේ වියදමින් වාහන බෙදල දුන්නයි කියල. ඒ වාහන ගත්තු ඈයොංගෙ ලිස්ට් එකේ ඉන්නවනෙ ලාල් කුලරත්න කියල ගොබිලෙක්. අන්න ඒ ගොබිලත් ඔය නෙතූ එකේ ප්‍රධාන චරිතයක් කරනව. නෙතූගෙ තාත්තට ඉන්නෙ ඔය ලාල් කාරය. ඔය දිනපතා හෝ සතිපතා හෝ කොටස් වශයෙන් එක එක රූපවාහිනී චැනල්වල යන කතන්දරවලට ටෙලි නාට්‍ය කියන එක අන්තිම වැරදියි.

ඔය වැඩේ වැරැද්දුවෙ ජාතික රූපවාහිනිය. 82 අවුරුද්දෙ මුලින්ම රූපවාහිනිය පටන් ගත්තු අලුත ඔය වගෙ ප්‍රචාරය කරන්ට රූපවාහිනිය වෙනුවෙන්ම නිර්මාණය කල චිත්‍රපට තිබුනෙ නෑ. ඒ පාර බලධරයො කලේ ඒ කාලෙ ජනප්‍රිය වේදිකා නාට්‍ය රූපගත කරල ඉරිද හවස ප්‍රවෘත්තිවලින් පස්සෙ පැය ගානෙ පෙන්නන්ට ගත්ත. කැළණි පාළම, තාරාවෝ ඉගිලෙති, කළුවරේ ජරමරේ සහ පරාස්ස එහෙම පෙන්නපු නාට්‍ය සමහරක්. එව්වට කිව්වෙ ටෙලි නාට්‍ය කියල. ඉතිං ඊට පස්සෙ රූපවාහිනිය වෙනුවෙන්ම චිත්‍රපට නිර්මාණය කරල පෙන්නන්ට ගත්තම එව්වත් හැඳින්වුනෙ ටෙලි නාට්‍ය කියල. ඒ වැරැද්ද එදා ඉඳල තාම කරගෙන එනව.

හරි, හරි, හරි ඒ නම් වැරැද්දිල්ල ගැන දැන් ඔය මදැයි..නේ? ආපහු එමු කියාගෙන ආපු කතාවට.....ඉතිං ඔය නෙතූ ටෙලි චිත්‍රපටයෙ මේ ගිය සුමානෙ විතර ප්‍රචාරය වුනු කොටසක තිබ්බ ඔෆිස් එකක (ඔෆිස් එකක කිව්වට කතාවෙ හැටියට නම් නගර සභාවක. මට හිතෙන්නෙ කෝට්ටෙ නගර සභාවෙ වෙන්න ඕන ඔය ටෙලි ෆිල්ම් එකේ ඔෆිස් එකේ සීන්ස් ටික රූගත කරල තියෙන්නෙ) කට්ටිය කතාවෙනව මළගෙදරක යන සීන් එකක් ගැන. ඔෆිස් එකේ එකට වැඩකරන යාලුවෙකුගෙ ආච්චි නැතිවෙලා. මළගෙදර තියෙන්නෙ මාතලේ. කට්ටිය ඒ ගැන කතාවෙන්නෙ හරියට ආතල් ට්‍රිප් එකක් යන්ට චාන්ස් එකක් හම්බවුනු විදිහට. මූණෙං එකයි හිනාව...හෙහ්,හෙහ්, 

මට ඒ සීන් එක දකිද්දි එසැණින් මතක් වුනේ මගේ සොඳුරු අතීතය. එදවස අපි අර මහ වන මධ්‍යයෙහි සේවය කරන සමයේහි අප සමඟ සේවය කරනා හිතවතකුගේ, සහෝදර සේවකයකුගේ හෝ සේවිකාවකගේ ඥාතියකුගේ මරණයක් යනු මුඛයන් කර්ණයන් දක්වා ඇදීයන අන්දමේ සාතිශය ප්‍රීතිජනක ආතල්සහගත අවස්ථාවක්ම වේයැ.

ඒ කාලෙ අපි මඟුල්ගෙවල් වලට වැඩිය මළගෙවල් වල යන්ටයි මනාප. ඒකට හේතුව ඇවිල්ල මඟුල් ගෙවල්වල යන එක මහම වදයක්නෙ. ටයි පොලු හිරකරගෙන සපත්තු එහෙම මැදගෙන අත්දිගට දාල බැනියං ඇඳගෙන....අයියෝ මහම කරදරයක්. අනික මඟදි බොන්නත් බෑ. බිව්වත් ගාණකට. අපේ එකාගෙ හරි එකීගෙ හරි රැස්පොට් එක තියන්ටත් එපාය. මොකෝ එකාට එකා වාරුවෙලා පෝරුව ඉස්සරහ වැනි වැනි හිටගෙන හිටියැහැක... නැද්ද? අනික ඔය අපේ කෑම්ප් වල හිටිය අපි පයිසෙකට ගණං ගන්නෙ නැති එවුං උංගෙ ගම් වල හෙන වංසක්කාරයො. හාමුල... අප්පොල...මිනිස්සු උන්ට කතාකරන්නෙ දෙයියො කියල. මූණට මුලිච්චි උනහම ඈතදිම පාරෙං අයිං වෙනව.

හරි හරි එහෙම අපි ගිය මඟුල් සහ මළගෙවල් සම්බන්ද සෝක් කතා කීපයක්ම තියනව. ඒත් පොඩි පරහකට තියෙන්නෙ එව්ව එන්නෙ විමලෙගෙ වාංපතුල් කතා ගණයට. ඒ හින්ද එව්ව අද කියන්ට හැටියක් නම් නැත. තරහ වෙන්ට එහෙම එපල්ල.

අර ටෙලි චිත්‍රපට වල අද කොටස ඉවර උනාම හෙට කියල හෙටට ප්‍රචාරය වීමට නියමිත කොටසිං ජවනිකා දෙක තුනක් දානව වගෙ ඔන්නම් පොඩි කමිං කෑලි දෙක තුනක් විතරක් දාන්නංකො.. මේ මල ගෙදරක සීන් එකක්...හොඳද?...

"මේ මචං අපි  දැං කොහොමද බොන්ඩ මොකවත් හොයාගන්නෙ?"

"බොන්ඩ කිව්වෙ අරක්කුද?"

"නැතුව ආය උඹ හිතුවෙ තැඹිලි කියලද?.."

"අනේ මචං කියන තැනකට වඳින්නං බොන්ඩ නං ලෑස්ති වෙන්ඩ එපා මෙතන.."

"ඈ ඒක මාර කෙළියක්නෙ ඒ මොකද එහෙම කියන්නෙ?"

"එහෙම කියන්නෙ අපෙ අප්පච්චි අරක්කු බිංදුවක් කටේ තියපු කෙනෙක් නෙවෙයි.."

"හරි බං ඒ උඹලගෙ අප්පච්චිනෙ. ඒ අප්පච්චිගෙ මළගෙදරනෙ අපි දැං මේ ඇවිල්ල ඉන්නෙ. අනික අප්පච්චි අරක්කු නොබිව්වට උඹ බොනවනෙ.. ඒ හින්ද අපිට ඔය බෝතල් තුන හතරක් ගෙනල්ල තැනකුත් ලැහැත්ති කරල දීපං.."

"කොහෙද?... මෙහෙ? "

"මෙහෙ නැතුව ආය?"

සෙස්ස පස්සට ....to be continued…..

හරි දැන් එහෙනං දෙයියනේ කියල එමු කුරුළුබැද්දේ කතාවට. ඔන්න එක සතියෙ මැද දවසක මම මගෙ කාමරේ වැඩ. මම කලින් දවසක මේ විස්තරේ නම් කිව්ව. ඒත් යලි සිහිකැඳවීමක් කරන්නංකො. අපේ ඔෆිස් එක තට්ටු දෙකයි. අධ්‍යක්ෂවරු තුන්දෙනයි, මායි, අපේ ප්‍රතිසම්පාදන නිලධාරීතුමයි (ප්‍රතිසම්පාදන කියන්නෙ Procurement කියන එකට හොඳද?) උඩ තට්ටුවෙ. අනික් අවසේස කට්ටිය පල්ලෙහ තට්ටුවෙ. අපේ රන්දිල් නෝන මහත්තයත් පල්ලෙහ තට්ටුවෙ......හෙහ්,හෙහ්,

ඒ දවස්වල අපි කඩුවෙල ප්‍රොජෙක්ට් එකක් කරමින් හිටියෙ. කැළණි ගඟ අයිනෙ ලොකු ගෙවල් දෙකක්. සුද්දො දෙන්නෙකුට. ඉතිං ප්‍රස්තුත දවසෙ මම ඔය කඩුවෙල ප්‍රොජෙක්ට් එසේ මාසික ගෙවීම් ඉල්ලුම්පත්‍රය පිළියෙල කරමින් හිටියෙ. (දුහුණන් දැනුම් උදෙසා- කොන්තරාත්තුවක් කරගෙන යනකොට මාස් පතා ඒ මාසෙ කරපු සියලු ඉදිකිරීම් සඳහා ලැබියයුතු මුදල් ගණනය කරල සේවාදායකයට (Client) ඉල්ලුම්පතක් ඉදිරිපත් කරන්න ඕන. මාසික ගෙවීම් අයදුම්පත නොහොත් Monthly Payment Application කියන්නෙ අන්න ඒකට)

හිටපු ගමං මේසෙ උඩ තිබ්බ මගෙ මොබයිල් එක රිං වෙන්න ගත්ත. බලනකොට අපෙ උන්දැ. මම කතා කලා.

"මොකෝ ඒයි මේ හදිස්සියෙ?"

"මේ…..හරි වැඩේනෙ...අප්පච්චි හදිස්සියෙ හොස්පිට්ල් ඇඩ්මිට් කරලනෙ………"

"මොකක්ද කේස් එක?"

"පපුව රිදෙනවය කියල….."

"කොහෙද මාතලේද ඇඩ්මිට් කරල තියෙන්නෙ?"

"ඔව්..ඔව්"

"කීයටද ?"

"මේ දැං..පුංචි අක්ක අප්පච්චි ඇඩ්මිට් කරපු ගමන්මයි මට කෝල් කලේ….." මම වමත හරවල ඔරලෝසුව බැලුව. එකොළහයි කාලයි. 

"දැන් මොකද ඔයා කරන්නෙ?"

"මම දැන් මේ ලීව් ඇප්ලිකේෂන් එකක් ලියනව. මේක ප්‍රින්සිපල්ට දීල අත්සන් කරගත්තු ගමන්ම මම මාතලේ යනව "

"හරි හරි. ඔයා එහෙනම් එහෙම කරන්නකො. මම මේ හදිසි වැඩක් කරමින් ඉන්නෙ. ඒක මොකක් හරි කරල පුලුවන් තරම් ඉක්මනට එන්නම්කො"

"හරි එහෙනම් පරිස්සමින් එන්න"

ෆෝන් එක කට් කරල කරමින් හිටිය රාජකාරිය එහෙම්මම මේසේ උඩ තියල මම ගියා අල්ලපු කාමරේට. ඒකෙ හිටියෙ අපේ එක අධ්‍යක්ෂ තුමෙක්. මිස්ටර් කුමාරසිරි…...

"ආ එන්න එන්න රවී "

මම ගිහිල්ල මේසෙ ඉස්සරහ ඉඳගත්ත.

"බොන්න ගෝල්ඩ් ලීෆ් එකක්….."

මේසෙ උඩ තිබ්බ පැකට් එකෙන් මම සිගරට් එකකුත් පත්තු කරගත්ත. ලොක්කත් සිගරට් එකක් පත්තු කරගත්ත.

"ඉතිං කොහොමද රවී? "

"කුමාරසිරි මහත්තය අපෙ වයිෆ්ගෙ අප්පච්චි මාතලේ හොස්පිට්ල් ඇඩ්මිට් කරල"

"නෑ? කවද්ද?"

"මේ දැං විනාඩි පහක් නෑ මට වයිෆ් කතා කරල කියල.... "

"මොකක්ද කේස් එක?"

"පපුවෙ අමාරුවක් කියලයි කිව්වෙ"

"කලින් අංකල්ට හාට් ට්‍රබල් එහෙම ඇවිල්ල තියනවද? "

"ඔව් එක පාරක් ආවනෙ. එතකොට අපි බැඳලත් නෑ. යාලු වෙච්චි අලුතම. මම දවසක් අර බොස්ට කිව්වෙ අප්පච්චි හොස්පිට්ල් ඇඩ්මිට් කරල ඉන්දැද්දි මම බලන්ට ගියාය. නැන්ද මාම ඉස්සෙල්ලම මුනගැහුනෙත් එදාය කියල...හෙහ්,හෙහ්,"

"හරි හරි මට මතකයි මට මතකයි…"

අපි ඔය වැඩ ඉවරවෙලා හතට වගෙ අපෙ ඔෆිස් එක ලඟම තිබ්බ රෙස්ටුරන්ට් එකකට ගිහිල්ල ඒ දවස්වල පොඩි එකක් ගන්නව. ඒ අතර ඔය තමන්ගෙ මතක සැමරුම් එහෙමත් කියනව. එහෙම වෙලාවක මම ඔය සීන් එක කිව්ව දවසක්......

"ඉතිං මොකක්ද අපෙං කෙරෙන්න ඕන? රවී දැන් යන්ට එපැයි නේද? සල්ලි එහෙම?"

"සල්ලි ඕන නෑ කුමාරසිරි මහත්තය. අනික දැං ගියත් මම මාතලේ යනකොට රෑ අටවත් වෙයි. මම අර කඩුවෙල පේමන්ට් ඇප්ලිකේෂන් එක කර කර ඉන්නෙ. ඒ හින්ද මම ඒකත් ඉවර කරල හවස්වෙලාම යනව. ගිහිල්ල අද රෑ පැණිදෙණියෙ අපේ ගෙදර ඉඳල හෙට පාන්දරම මාතලේ යනව"

"හරි ඔයාට පහසු විදිහක් කරන්න" කුමාරසිරි මහත්තය කිව්ව. 

ඒ එක්කම මිගාර පඩිපෙල නැඟගෙන ඇවිල්ල කාමරේට එබුන. "කුමාරසිරි මහත්තය මම එන්නද?"

මිගාර කියන්නෙ අපේ වැඩබිම් භාර නිලධාරියෙක්. හොඳ කොල්ලා. මම අර මීට කලින් පිපි මල් මතින් පියමංකලෝ ලිව්වෙ .....ඒකෙ කතානායකය තමයි මේ මිගාර..

"එන්න එන්න... මොකෝ මිගාර?"

"අර බත්තරමුල්ලෙ නේෂන්ස් ට්‍රස්ට් බැංකුවෙ වැඩ හෙට පටං ගන්නව කුමාරසිරි මහත්තය..ඒක කියන්නයි මම මේ......."

නේෂන්ස් ට්‍රස්ට් බැංකුව සහ යූනියන් බැංකුව වගෙ බැංකු කීපයක රීෆර්බිෂ්මන්ට් වැඩ ඒ දවස්වල කලේ අපේ කම්පනි එක.

"ආ..ඒක හොඳයි..මමත් එන්නංකො හෙට ඒ පැත්තෙ. ඒක නෙවෙයි මේ රවීට වෙලා තියෙන අප්සෙට් එක මිගාර දන්නෙ නෑනෙ නේද?"

"නෑනෙ..මොකද රවි අයිය කේස් එක?" මිගාරත් මගෙ ගාවම තිබ්බ පුටුව ඇදගෙන වාඩිවෙලා මා දිහාට හැරුන.

"වයිෆ්ගෙ අප්පච්චි හොස්පිට්ල් ඇඩ්මිට් කරල මල්ලි" මම කිව්ව.

"නෑහ්? මොකද කේස් එක?... හාට්?"

"ඔව් බං..කලිං පාරකුත් හැදුනනෙ"

"ඇත්තද? කොහෙද වයිෆ්ලගෙ ගෙවල් රවි අයියෙ?" 

"මාතලේනෙ බං.. මාතලේ කිව්වට මාතලෙනුත් කිලෝ මීටර් තව යන්ට ඕන දොලහක් විතර"

"ඇත්තද?"

"මේ මල්ලි මම අර වැඩක් කර කර හිටියෙ. හවස ගෙදර යන්ට කලින් ඒක ඉවරයක් කරන්ටත් එපාය. මම එහෙනං යන්නං..බොස් මම එහෙනං යනව" කුමාරසිරි මහත්තයටත් එහෙම කියල මම පුටුවෙන් නැඟිටල මගෙ කාමරේට ඇවිල්ල කර කර හිටපු වැඩේ ඉවරයක් කරන්ට ගත්ත.

මම කිව්වෙ අර උඩ තට්ටුවෙ තව හිටිය කියල අපේ ප්‍රතිසම්පාදන නිලධාරියා. මනුස්සයගෙ කාමරේට යන්ට ඕන මගේ කාමරේ මැදින්. ටික වෙලාවකින් මම යන්තමට වගෙ දැක්ක මිගාර මගෙ කාමරේ හරහා ප්‍රතිසම්පාදනගෙ කාමරේට යනව. මම ඉතිං දිගටම වැඩේ කරගෙන ගියා.

මාසික ගෙවීම් අයදුම්පත් පිළියෙල කරනකොට කරපු වැඩවල මිනුම් හරියටම නූලට තියෙන්න ඕන. අපේ ඔය ගෙවීම් අයදුම්පත් සීයට අනූවක්ම වගෙ ගෙවීම් කටයුතු සඳහා සේවාදායකයට ඉදිරිපත් කරන්නෙ උපදේශක සමාගමක් (Consultants) හරහා ඒ ගොල්ල අනුමත කලාට පස්සෙ. හරියට නූලට මිනුම් තියෙනවනම් දෙක තුනක් පේමන්ට්ස් ගියාට පස්සෙ කන්සල්ටන්ට්ස්ල මිනුම් ගැන එච්චර තදින් එලවන්නෙ නෑ. ඒත් පලවෙනි ඇප්ලිකේෂන් එකෙන්ම වැඩේ අනාගත්තොත් නම් සොරිම තමයි.ඒ හින්ද මිනුම් හරියටම තියෙන්න මම හැමවෙලාවෙම වගබලාගන්නව.

ඉතිං එදා කඩුවෙල පේමන්ට් ඇප්ලිකේෂන් එකේ මොකක් හරි මෙෂර්මන්ට් එකක් මට අවුල් වගේ තේරුනා. ටයිල් නැත්තං මාබල්ද කොහෙද ඔය දෙකින් එකක්. ඔය අක්‍රමිකතාවය හරියටම විසඳගන්ට හොඳම ක්‍රමය තමයි අපේ උප කොන්ත්‍රාත්කරුවන්ට මුදල් ගෙවපු ඉන්වොයිස් චෙක් කරන එක. එව්වයෙ හරියටම තියනවනෙ මෙෂර්මන්ට් එක.

මම පුටුවෙන් නැඟිටල ෆයිලිං කැබිනට් එක ඇරල කඩුවෙල ෆයිල්ස් හොයන්ට ගත්ත. ඒත් වැඩේ කියන්නෙ අපේ ෆයිලිං කැබිනට් එකේ කඩුවෙල සබ් කන්ට්‍රෑක්ටර්ස්ලගෙ ෆයිල් එකක්වත් නෑ. "දෙයියෝ සාක්කි ඒ කොහොමද එහෙම වුනේ?" කියල කල්පනා කරද්දි මට මතක් වුනා අඩේ ඊයෙ හවස අපේ ප්‍රතිසම්පාදනය ඒ ෆයිල් ටික ඉල්ල ගත්ත නේද කියල. 

"ඌ තාම ඒ ටික මට ආපහු දුන්නෙත් නෑ. මුගෙ ආච්චිට...." එහෙම හිතෙං ඌට බැණ බැණ මම ප්‍රතිසම්පාදනයගෙ කාමරේ දොර ගාවට ගියා. දොර බාගෙට ඇරල තිබ්බෙ. කාමරේ ඇතුලෙන් මට ඇහෙනව බොහොම පහත් හඬින් කරන කසුකුසු කතාවක්. කටහඬ මිගාරයගෙ.

"ඔව්..බං ..ඔව්..රවි අයිය තමයි"

යම්තමට ඔලුව දාල බලනකොට මිගාරය දොරට පිටුපාල ඉඳගෙන ටෙලිෆෝන් එකෙන් කා එක්කදෝ බරටම කතාවක්. ප්‍රසම්පාදනය නෑ කාමරේ. මම එහෙම්මම නැවතිල කතාවට ඇහුංකන් දුන්න.

"ඔව්..බං..රවී කියල ආය මේකෙ දහයක් ඉන්නවද? ඒ රවි අයිය තමයි…"

"…………………………………………………"

"රවි අයියගෙ වයිෆ්ගෙ තාත්ත.."

"…………………………………………………"

"ඔව් ඔව්..හාට්…"

"…………………………………………………"

"නෑ බං කලිං පාරකුත් හැදුනලු. එහෙම කලිං හැදිල තියේනං දෙවෙනි පාර බඩුම තමයි..අපෙ මාම කෙනෙකුටත් එහෙම උනානෙ"

"…………………………………………………"

"වයස මම දන්නෙ නෑ බං කොහොමත් බුවාට අසූවක්වත් ඇති. රවි අයියටත් දැන් නැතෑ හතළිහක්වත්…"

"…………………………………………………"

"මාතලේ..මාතලේ...."

"…………………………………………………"

"නෑ බං ඒ පැණිදෙණිය කියන්නෙ රවි අයිය ඉන්න දිහානෙ..වයිෆ්ලගෙ ගම මාතලේලු…"

"…………………………………………………"

"හෙහ්,හෙහ්..එහෙමත් වෙන්ට පුලුවන් තමයි. මම ඇඟට නොදැනි විස්තරේ රවි අයියගෙන්ම අහගත්ත. මාතලේ ඉඳල තව කිලෝමීටර් දොළහක් විතර යන්ට ඕනලු."

"…………………………………………………"

"හොඳ ලස්සන පැත්තලු හැබැයි…"

"…………………………………………………"

"නෑ නෑ ඔය දෙකක් දාගත්තම රවි අයියම කයිය දෙන්නෙ වයිෆ්ලගෙ ගම්පලාතෙ සිරියාව කියල. හෙහ්,හෙහ්... "

"…………………………………………………"

"පීළිවලින් නාන එකනම් කියන්ට බෑ බං. මළ ගෙදරක ගිහිල්ල ආය පීළිවලින් නාන්ට ඕනය කියන්නෙ කොහොමද? "

"…………………………………………………"

"රවියගෙ වයිෆ්ගෙ කට්ටිය අපිට ගහල පන්නයි...උගෙ මඟුලත් කැඩෙන වැඩක් ඕක...අනේ මට නම් බෑ ඔව්ව අහන්ට.."

"…………………………………………………"

"ආ..ඒකනම් ප්‍රශ්නයක් තමයි...මෙහෙම්ම බඩු අරං යන්ට වෙයිද මන්ද…"

"…………………………………………………"

"මාතලේ නම් බාර් ඇති බං....මාතලේ කියන්නෙ ලොකු ටවුන් එකක්නෙ...බාර් ඇති... බාර් ඇති…නැතිවෙන්ට නම් බෑ"

"…………………………………………………"

"ඉඳපංකො මම ෂේප් එකේ ඒක රවියගෙන්ම අහගන්නංකො…"

"…………………………………………………"

"ආ අනික මේ මම මේ උඹට කෝල් එක ගත්තෙත් වැඩිපුරම මේක කියන්ටමයි. අර උඹලගෙ ප්‍රෙඩ්රික් මාමගෙද කාගෙද ලදරම නම් මේ පාර කතාකරගන්ට එපා හොඳද?"

"…………………………………………………"

"ඇයි කියල අහන්නෙ? මතකනෙ අසෝකයගෙ මඟුල් ගෙදර ගිහිල්ල කීපාරක් අපි කුරුණෑගල ටවුම මැද ඔය දහිර වාට්ටුව තල්ලු කලාද ටයි පොලුත් බැඳගෙන. හතර විලි ලැජ්ජාවෙ පණගියා…"

"…………………………………………………"

"කෙහෙම්මල් චුට්ට දුර..හරි ඒ මොක හරි..වෙන හොඳ වෑන් එකක් කතා කරපං... බැරිනං කියපං මම කතා කරන්නං කිරි කිරි එකක්... "

"…………………………………………………"

"හරි හරි..ආ තව එකක්.. අපේ අර බැනර් එක දැං කාගාවද තියෙන්නෙ?"

"…………………………………………………"

"කෝකද කියල අහන්නෙ? ඇයි බං අර කාර්ය මණ්ඩලයේ බලවත් ශෝකය කියල අපි ඇන්දෙව්වෙ අර වාද්දුවෙ සයිට් එකේ වඩ්ඩගෙ මල්ලිට කියල....."

"…………………………………………………"

"නිමලය ගාවද තාම ඒක? ඇයි යකෝ උගෙ ආච්චිගෙ මල ගෙදර ඉවර වෙලා දැං තුන්මාසෙකටත් වැඩියි නේද? තවම මක් කරනවද ඌ ඒක ගෙදර තියං? "

"…………………………………………………"

"මොකක්? ඌට පිස්සුද? තුන් මාසෙ දාන වලට කවුද බං බැනර් දන්නෙ?"

"…………………………………………………"

"ආ...විහිලුවක්ද? මේ වෙලාව විහිලු කරන වෙලාවක්ද බං?.....හරි හරි නිමලයට කියපං බැනර් එක හොඳට හෝදල අයන් කරල නවල වහාම මට ගෙනත් දෙන්ට කියල..හරි නේද? එහෙනං තිබ්බ මචං...වෑන් එක ගැන බලල හවසට මට කෝල් එකක් දීපං එහෙනං.. හරි... ඕකේ සී යූ...බායි "

මම හෙමිහිට සද්ද නැතුව ඇවිල්ල මගේ සීට් එකේ වාඩිවෙලා කර කර හිටපු වැඩේ පටන් ගත්ත. විනාඩි පහකට වගෙ පස්සෙ මිගාරය මගෙ කාමරේ මැදින් යන ගමං මගෙ මේසෙ ගාව නැවතිලා මේසෙට අත්දෙක තියාගෙන මාදිහාට නැමුන. 

"රවි අයියෙ මම මේ අහන්න හිටියෙ...."

"මාතලේ බාර් තුනක්ම තියනව බං....වයිෆ්ලගෙ ගමට යන පාර අයිනෙමත් එකක් තියනව" මම මිගාරය දිහා නොබලම කිව්ව. 

ටිකකින් ඔලුව උස්සල මම ඌ දිහා බලනකොටත් ඌ ඇසුත් ලොකු කරගෙන මා දිහා බලා ඉන්නව.

"ඇයි මල්ලි තව මොකවත් විස්තර දැනගන්න එහෙම…"

"නෑ නෑ රවි අයියෙ ආය මොකවත් නෑ.." මිගාරය එහෙම කියල දොර ඇරගෙන මගේ කාමරෙන් පිටවෙලා ගියා.

ඊටත් විනාඩි දහයකට වගෙ පස්සෙ මම ආයම ගියා කුමාරසිරි මහත්තයගෙ කාමරේට. 

"බොස් දන්නවද මේ ටිකකට කලින් වෙච්චි වැඩක්?"

මම ලොක්කගෙ මේසෙ ඉස්සරහ පුටුවෙ ඉඳගෙන ගෝල්ඩ් ලීෆ් එකකුත් පත්තු කරගෙන වෙච්චි සීන් එක අකුරක් නෑර කිව්ව. ලොක්කයි මායි බඩවල් අල්ලගෙන ඔන්න හිනාවුනේ කොටින්ම...

පලි - මිගාරයට හිතපු විදිහට ඒ ගමන ඒ ආතල් එක ගන්ට බැරිවුනා. අප්පච්චි දවස් පහක් වගෙ ඉස්පිරිතාලෙ ඉඳල සනීප වෙලා ගෙදර ආව. උන්දැ අභාවප්‍රාප්තවුනේ දැනට අවුරුදු තුනකට වගෙ ඉස්සර. හැබැයි ඒ අවමඟුලට මිගාරලට තියා මටවත් සහභාගිවෙන්ට ලැබුනෙ නෑ. 

සංසාරේ හැටි එහෙම තමයි!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...