Monday, April 24, 2017

502. නිදහස් සිතුවිලි ගැන ලක්බිමේ.......

නිදහස් සිතුවිලි පිළිබඳව ලක්බිමේ පළවූ ලිපිය
ඉහත ඡායාරූපයෙහි දැක්වේ.


ඔබ බ්ලොග් රචනයේ යෙදෙන්නට පෙළඹුනේ කෙසේද?

ඉතාම අහම්බයෙන් කියල කියන්න පුලුවනි කිසිම සැකයක් නැතුව. ඇත්තටම බ්ලොග් එකක් ලියන්නට මාව පෙළඹුවෙ මගේ ළබැඳි හිතවතියක් වන රන්දිකා රණවීර ප්‍රනාන්දු මහත්මිය. තවත් විස්තර කලොත් මම බ්ලොග් ලිවීමෙහි යෙදෙනා නිදහස් සිතුවිලි බ්ලොගයේ හිමිකාරිය ඇයයි. තනිකරම ඇගේ දිරි ගැන්වීම මතයි මම මෙහෙම දෙයක් පටන් ගත්තෙ. ඒ හින්ද ඒ ගෞරවය සම්පූර්ණයෙන් ඇයට ලැබෙන්නට අවශ්‍යයයි.

ඔබේ පෞද්ගලික තොරතුරු දැනගන්න අප කැමතියි

මම දැනට මැද පෙරදිග ඉදිකිරීම් ක්ෂේත්‍රයට සම්බන්ධ රැකියාවක නිරත වෙලයි ඉන්නෙ. මගේ පියා ජීවතුන් අතර නැහැ. මගේ මව බාල සහෝදරියන් දෙදෙනා සහ මගේ භාර්යාවගෙනුයි මගේ පවුලේ උදවිය සමන්විත වෙන්නෙ.

බ්ලොග් රචනයෙහි යෙදීමට පෙර ඔබ වෙනත් ලේඛන කටයුතුවල යෙදී තිබුනාද?

කාලෙකට පෙර කවි සහ කෙටිකතා රචනයෙහි යෙදුනා විනෝදාංශයක් වශයෙන්. ඒත් පසුකාලීනම කාර්ය බහුලත්වය මත ඒ කටයුතු කෙමෙන් අතපසු වෙලා අන්තිමට නැත්තටම නැතිවෙලා ගියා.

කාර්ය බහුලත්වය අතරේ බ්ලොග් ලිවීමට කාලය හොයාගන්නේ කොහොමද?

මම බ්ලොග් ලිවීම අරම්භ කලේ රැකියාව උදෙසා විදේශ ගත වුනාට පස්සෙ. ළබැඳියන්ගෙන් වෙන්ව හුදකලාව ගතකරන කාලය මම යොදා ගත්තෙ ලිවීමට. ඒ නිසාම කාර්ය බහුලත්වය බාධාවක් වුනේ නැහැ බොහෝවිට. රැකියාවේ නිරතව ගතවන කාලයෙන් පසු මගේ කුටියේ ගතකරන කාලය මම බොහෝවිට යොදාගන්නෙ ලිවීම උදෙසා.

ලංකාවේ බ්ලොග් කියවන්නන් සාපේක්ෂව අඩුයි. සීමිත පිරිසක් සඳහා ලියන විට ලැබෙන ප්‍රතිචාර ගැන සෑහීමට පත්විය හැකිද?

ඔබ පවසන කරුණ සම්පූර්ණ සත්‍යයක්. ලංකාවෙ බොහෝදෙනෙක් බ්ලොග් කියල දෙයක් තියනවද කියලවත් දන්නෙ නෑ. ඒත් ඇත්තටම ඒ සීමිත පාඨකයින් සංඛ්‍යාවක් හෝ අප ලියන දේ කියවා ඊට ඔවුන් දක්වන අවංක ප්‍රතිචාර, ඒ කියන්නෙ අගය කීරිම් සහ විවේචන දෙකම ගැන මම මේ කියන්නෙ,පිළිබඳව අවංකවම සතුටු විය හැකියි. තව කාරණයක් පුවත්පතක පලවන ලිපියක්, ඒ වගේම කවිපොතක් කෙටිකතා පොතක් නැත්නම් නවකතා පොතක් වගේ නෙවෙයි බ්ලොග් එකක පලවන නිර්මාණයකට එසැණින් ප්‍රතිචාර ලැබෙනව. අන්න ඒක මම හිතන්නෙ ඉතාම සුවිශේෂී කාරණයක්.

ඔබට පාඨකයින්ගෙන් ලැබෙන ප්‍රතිචාර මොනවාද?

බොහෝවිටම පැසසුම් තමයි. දැඩි මතභේදයට හේතුවෙන කරුණු පිළිබඳව මම ලියනවා බොහොම අඩුයි. ඒ නිසා විවේචන බොහොම අඩුයි. එකම විවේචනයක් තියෙනව නම් තියෙන්නෙ එක දිගට එකම කතාවක් නොලියා අර කතාවෙන් කොටසකුයි මේ කතාවෙන් කොටසකුයි වගෙ ලියල පාඨකයා තුෂ්නිම්භූත කරවනවයි කියල. අනික් අතට මම හිතන්නෙ මේ වෙනකොට එහෙම ලියන එක මගේ අනන්‍යතාවය වෙලා ඉවරයි. ඒ හින්ද මට ඕන වුනත් ඒ ශෛලියෙන් මිදෙන්න බැරිතැනටම ඇවිල්ල.

ලංකාවේ බ්ලොග් ලියන්නන්ට ලැබෙන ප්‍රතිචාර ගුණාත්මකද?

කිසිම සැකයකින් තොරව එක හෙලාම ඔව් කියල කියන්නට පුලුවන්. යමක් ලියල බ්ලොග් එකේ පළකලහම පාඨකයො දක්වන ප්‍රතිචාර මත සමහරවිට රචකයා කිසිසේත්ම අදහස් නොකල මානයකට බලාපොරොත්තු නොවුනු දිශාවකට සාකච්ඡාව ඇදිල යන්න පුලුවන්. ඒ වගේම බොහෝ විට එහෙම සිද්ධ වෙලා ඉතාමත් හරබර ඒ වගේම ජීවිතයට ඉතාම වැදගත් කරුණු ඒ සංවාද වලින් ඉස්මතු වෙලා තියනව.

බ්ලොග් රචනයෙහි යෙදීමට ප්‍රිය කරන අයට ඔබ පැවසීමට කැමති කුමක්ද?

එහෙම උපදෙස් විදිහට නම් යමක් කියන්න මගේ කැමැත්තක් නෑ. මොකද බ්ලොග් ලිවීම කියන්නෙ අනෙකුත් හැම කලා කටයුත්තක් වගේම සම්පූර්ණ නිදහස ඇතුව නිරතවිය යුතු කටයුත්තක්. සමහරවිට වෙනත් බොහෝ කලා කටයුතුවලටත් වඩා නිදහස් මාධ්‍යයක් කියල කියන්නත් පුලුවන්. ඒ කියන්නෙ අනෙකුත් මාධ්‍යයන්ට ඇති සීමාකාරී බාධකයන් බ්ලොග් ලිවීමෙහි නෑ. යමක් කියනවනම් කියන්න තියෙන්නෙ "සහෘදයිනි, ඔබේ සිතැඟි පරිදි නිදහසේ නිරතවීමට හැකි මාධ්‍යයක් වන බ්ලොග් ලිවීමෙහි ඇති නිදහස උපරිමයෙන් භුක්ති විඳින්න. සිත් සතුටින් එහි නිරත වන්න" කියල තමයි.

ලක්බිමෙහි ලිපියට මෙතනින් පිවිසිය හැක.

Saturday, April 22, 2017

138. නොහිතන සිදුවීම්

ඔහු කලකට ඉහතදි මෙරට පමණක් නොව පිටරටත් චිර ප්‍රසිද්ධ වුණු, දැනටත් ඔහු දක්ෂකම් දක්වන ක්ෂේත්‍රයේ වගකිවයුතු නිලයක් දරණ අයෙක්. ඔවුනට දරුවන් දෙදෙනෙකු සිටින අතර මගේ මිතුරියක වන ඔහුගේ බිරිඳ නිවසේ රැඳී දරුවන්ගේ කටයුතු බලාකියාගෙන සිටින කෙනෙක්.





එම දෙදරුවන්ගෙන් එක් අයෙකු පහුගිය දිනෙක අසනීප වුණු නිසා කොළඹින් බැහැර පිහිටි, ඔවුන්ගේ නිවසට ආසන්න පුද්ගලික රෝහලක නේවාසිකව ප්‍රතිකාර ගන්න සිදුවුණා. දින 10කට ආසන්න කාලයක් නේවාසිකව සිට නැවත නිවසට යාමට සූදානම් වූ දින හවස 6ට පමණ ආගන්තුකයෙකු ඔවුන්ගේ කාමරයට පැමිණෙනවා. එවිට මගේ මිතුරියත් දරු දෙදෙනාත් පමණයි එහි සිටින්නේ. ඇය දරුවන්ට ආහාර කවමින් සිටි අතර මේ පුද්ගලයා ආචාරශීලිව කතාව අරඹනවා.


"මේ චින්තකගේ පේෂන්ට් නේද?"

"ඔව්... ඇයි?"


"අනේ මං රොෂාන්, චින්තක මගේ හොඳ යාලුවෙක්. අපේ තව යාලුවෙක් ඇක්සිඩන්ට් වෙලා දැන් ගෙනාවා. මගේ ෆෝන් එක ඕෆ් වෙලා. මට මිස් තරහා නැතිව චින්තකට කෝල් එකක් අරං දෙනවද?"



දෙවරක් නොසිතූ ඇය සිය කාර්යය මදකට නවතා සැමියාට ඇමතුමක් ගෙන රොෂාන් අතට දුරකතනය දෙනවා.

"මචං මං රොෂාන්... මාර වැඩේනේ කපිල ඇක්සිඩන්ට් වුණා. ඔව් ඔව් මේකට ම දැන් ගෙනාවා. කොහොමද ඉතිං. බබාලා දෙන්නා නං මචං ඇරපු අතක් නැහැ උඹ වගේමයි." ආදි වශයෙන් ආ ගිය තොරතුරු හුවමාරු වන අතරේ ඇය නැවතත් දරුවන්ට කෑම කවන්න පටන් ගත්තා. ටිකකින් රොෂාන් ඇමතුම දරාගෙන ම දොර අසලට යනවා. දොර විවිර කර ගන්නවා. දොරෙන් එළියට යනවා. ඇයට ඇමතුම තවමත් ඇහෙනවා. ආචාරශීලීත්වය ගැන සිතු ඇය ඔහුට ඇමතුම කරගෙන යන්නට හරිනවා. ටිකකින් හඬ නෑසී යනවා. එවිට ඇය පිටතටවිත් විපරම් කර බලනවා. රොෂාන් නැහැ!

ඇය වහා හෙද නිලධාරිනියන්ගේ දුරකතනයෙන් සිය දුරකතනයට ඇමතුමක් ගන්නවා. එය ඒ වනවිටත් ක්‍රියාවිරහිතයි!

අනතුරුව සැමියාට ඇමතුමක් ගෙන ඒ 'රොෂාන්' පිළිබඳ විමසනවා. රටේ ලෝකේ 'මචං'ලා වැහි වැහලා ඉන්න සියලුම සැමියන්ට පොදු දේ ඔහුටත් උරුමයි. ඔහු කතා කර තිබෙන්නේ මේ රොෂාන් කොයි රොෂාන්දැයි කියා නොදැන දෙගිඩියාවෙන්!


අනතුරුව ඇය වහාම රෝහල් පාලනාධිකාරය අමතනවා. සිසිටීවි දර්ශන ඒ මොහොතේ ලබාගත නොහැකි වන්නේ අදාළ කාර්යය මණ්ඩලය හවස 6 වනවිට වැඩ නිමවා යන නිසයි! (මීට වඩා දෙයක් සිදුවුවත් ඔච්චරයි) පසුව ලැබෙන සිසිටීවි දර්ශන තුල ඒ රොෂාන් විනාඩි 40ක පමණ කාලයක් තිස්සේ රෝහල තුළ ගැවසෙන අයුරු දැකගත හැකි වනවා. එම දර්ශන මේ වනවිට රහස් පොලීසිය දක්වා ගොස් හමාරයි. මෙය සිදු වූයේ මාර්තුවේ අග සතියේ වන අතර අද වනතුරුත් කිසිඳු තොරතුරක් නැහැ. දුරකතනයද මේ වනතුරු ක්‍රියාත්මක කර නැති බව අදාළ ආයතන මගින් දැන ගන්න ලැබී තිබෙනවා.

ඇය සිතන්නේ මෙය සොරකමක් නොවන බවයි. නිකමට හෝ ඇය දුරකතනය සොයා ඔහු පසුපස ගියා නම් දරුවන් කාමරය තුළ තනිවනවා. එය අනතුරකට අත වැනීමක්. 

රෝහල් ගතව දින 10කට පසු රෝහලින් පිටත් ව යන්නට යන මොහොතේ පැමිණෙන්නට තරම් ඔහු/ඔවුන් මේ පිළිබඳ ව සෙවිල්ලෙන් සිට තිබෙනවා.



සැමියාගේ ප්‍රසිද්ධිය හා ජනප්‍රියත්වය නිසා යම්කිසි අනතුරක් සැළසුම් කරගෙන ආ බවක් සිතුනත් ඒ කුමක්දැයි ඔවුනට පැහැදිලි නැහැ.



ඉතිං මං මේ කතාව කිව්වේ, මෙය කියවන ඔබ හා මා ඒ තරමට ප්‍රසිද්ධ හෝ ජනප්‍රිය පුද්ගලයින් නොවුණත් අපටද මෙවැනි හෝ මේ හා සමාන අත්දැකීම්වලට මුහුණ දීමට සිදුවිය හැකියි. නන්නාඳුනනා පුද්ගලයින් පිළිබඳ ව කිසිසේත් ම විශ්වාස නොකළයුතු වන අතර අපට සිතාගන්නටවත් නොහැකි ආකාරයට සූක්ෂ්ම වියමනකින් යුතු ලෝකයක අප ජීවත්වන බව වටහාගත යුතුව තිබෙනවා.
ඇය කල්පනාකාරී ව දුරකතනය පසුපස නොදුවා සිටියාට සිය දුරකතනය නැති වුවහොත් උන් හිටිතැන් අමතකවන පිරිස දුලභ නොවේ. මොන දේ වුවත්, මොනදේ අහිමි වුවත් දරුවන් හා අනෙකුත් සමීපතයින් පිළිබඳ සුපරික්ෂාව අත් නොහැර රඳවා ගැනීමට ඉතාමත් හොඳින් සිහියේ තබාගත යුතුව තිබෙනවා.

(පුද්ගල නාමයන් මගේ හිතුමනාපය මත යොදන ලදී)


Friday, April 21, 2017

501. How Many Zeroes Are There In A Billion? Someone Please Tell Me Quickly Because I Have Just Won A Billion Rupees....


Slumdog Millionaire චිත්‍රපටයේ රඟන
දේව් පටේල් සහ අනිල් කපූර්

ඔවුහු මා අත් අඩංගුවට ගත්හ. සමාවන්න පළමුව ඔවුහු යනු කවරහුද යන්න මවිසින් පැහැදිලි කල යුතුය. ඔවුහු යනු පොලිස් නිලධාරීහුය.

වඩාත් පැහැදිලිව පැවසුවහොත් වංචා විමර්ශන ඒකකයේ පොලිස් නිලධාරීහුය. ඔවුහු මා අත් අඩංගුවට ගත් හේතුව ඇසුවහොත් ඔබ විශ්මයට පත්වනු නිසැකය. ඔවුහු මා අත් අඩංගුවට ගත්තේ සාමාන්‍ය දැනුම ප්‍රශ්ණ විචාරාත්මක තරඟයකට ඉදිරිපත්වීම හේතුකොටගෙනය. නැත. එසේ පැවසීම නිවැරදිම නොවේ. මම එම ප්‍රශ්ණ විචාරාත්මක තරඟයට ඉදිරිපත්වූ බව සැබවි. එහෙත් ඔවුන් මා අත් අඩංගුවට ගත්තේ හුදෙක් එසේ ඉදිරිපත් වීම නිසාම නොවේ. ඉදිරිපත්ව සියළුම ප්‍රශ්ණ වලට නිවැරදි පිළිතුරු සැපයීම හේතු කොටගෙනය. 

තව දුරටත් පැහැදිලි කලහොත් එසේ කොට සියළුම ප්‍රශ්ණ වලට නිවැරදි පිළිතුරු සපයන්නට සමත්වන ජයග්‍රාහකයාට හෝ ජයග්‍රාහිකාවට ප්‍රදානය කරන බවට එහි සංවිධායකයින් සපථ කල මහා ත්‍යාගයට හිමිකම් පෑම හේතු කොටගෙනය. එම පොරොන්දු ප්‍රකාර මහා ත්‍යාග මුදල කොපමණදැයි ඇසුවහොත් එසේ සංවිධායකයින් පොරොන්දු ත්‍යාගය ප්‍රදානය කිරීම පසෙක තබා මා අත් අඩංගුවට ගැනීමට පොලීසිය හා එක්ව කුමන්ත්‍රණය කිරීම පිළිබඳව ඔබ කිසිසේත්ම විශ්මයට පත් නොවනු ඇත.

එසේය මා පිය සහෘදය, ඒ මවිසින් ජයග්‍රහණය කල ත්‍යාග මුදල රුපියල් කෝටි සියයකි. නැතහොත් ඔබ සැමට සුපුරුදු වදනින් පැවසුවහොත් රුපියල් බිලියනයකි.

පොලිස් නිලධාරීහු මා අත් අඩංගුවට ගැනීමට පැමිණියේ මධ්‍යම රාත්‍රියද පසුව අවම වශයෙන් හෝරා දෙකක් තුනක් හෝ ඉක්ම ගිය පසුවය. ඒ වනාහී මගේ ලෑලි ගැසූ කුඩා කුටිය එළිපත්තේ කෙළිදෙලෙන් පසුවන අයාලේ යන සුනඛයින් පවා සුපුරුදු ලෙස අළුයම් යාමයෙහි කොහේ හෝ අතුරුදන් වූ ඉක්බිතිය. එබැවින් පොලීසිය මා සොයා පැමිණෙන කල්හි මා වෙනුවෙන් හඬ නැඟීමට මා වෙනුවෙන් විරෝධය පාන්නට අවම වශයෙන් සුනඛයෙක් හෝ මගේ ලෑලි ගැසූ කුඩා කුටිය අවට නොවීය.

ඔවුහු පළමුව පා පහර දී මගේ කුටියේ ලෑලි දොර බිම දැමූහ. ඇත්ත වශයෙන්ම එසේ බලහත්කාරකම් කිරීමට කිසිදු අවශ්‍යතාවයක් නොවීය. ඔවුහු දොරට තට්ටු කොට කථා කලේවී නම මම කිසිදු විරෝධයකින් තොරව පිටතට පැමිණෙන්නෙමි. එලෙසම ඔවුනට මා අත් අඩංගුවට ගැන්මට අවශ්‍ය බව පැවසූයේ නම් මම වදනකින් හෝ එරෙහි වීමට උත්සාහ නොකොට ඔවුන් සමඟ පොලීසිය වෙත යන්නට තීරණය කොට සිටියෙමි. ඇත්ත වශයෙන්ම මම ඔවුන් අපේක්ෂාවෙන් පසුවුණෙමි.

එහෙත් පොලිස් නිලධාරීන් ක්‍රියාකරන අන්දම ඔවුන්ටම ආවේණික ක්‍රමවේදයකි. හැකි සෑම අවස්ථාවකදීම තම බල පරාක්‍රමය ප්‍රදර්ශනය කිරීම ඔවුන්ට බලවත් ප්‍රීතියක් ගෙන දෙන්නක් බව මම පළමෝත අත්දැකීමෙන් දනිමි.

එසේ හෙයින් ඔවුහු පළමුව මගේ කුටියේ ලෑලි දොර පාපහර දී බිම හෙලූහ. දෙවනුව මගේ දෑතට විලංගුලා, වහලය මත කරකැවෙමින් දිදුලන රක්ත වර්ණ ආලෝකයෙන් හාත්පස ඒකාලෝක කරමින් ගෙමිදුල මධ්‍යයේ නතරකොට තිබූ ජීප් රිය වෙත මා රැගෙන ගියෝහ. මගේ කුටිය අවට ඇසට අසුවන මානය තෙක් පැතිරගිය නානාවිධ ද්‍රව්‍ය වලින් නිමැවුනු පැල්පත් සමූහයෙහි ඒ වනවිටත් නිදි නොමැතිව සහස් සංඛ්‍යාත මිනිසුන් සමූහයක් වූ බවට මම කිසිදු සැකයකින් තොරව දැනහුන් නමුදු ඒ කිසිවකු අවම වශයෙන් මා වෙනුවෙන් වදනකිනුදු  විරෝධයක් නොපෑහ.

මගේ අසල්වාසින් කිසිවකු මා වෙනුවෙන් එසේ ඉදිරිපත් නොවී තම නිවෙස් තුලම හිඳ අඳ ගොළු බිහිරන්සේ මුනිවත රැකියද ඔවුන් නරුමයින් ලෙස හැඳින්වීමට යුහුසුළු නොවන ලෙස මම ඔබගෙන් කාරුණිකව ඉල්ලා සිටින්නෙමි මා දයාබර පාඨකය. පොලිස් නිලධාරීන් රක්ත වර්ණ ආලෝකයෙන් දිදුලන ජීප්රියාරූඪව පැමිණ කිසිවකු හෝ අත්අඩංගුවට ගෙන රැගෙන යාම අප වසන ධරාවි පෙදෙසේ ඉතා සුලභ සංසිද්ධියකි.

එලෙසම පොලිස් නිලධාරීන් විසින් අත්අඩංගුවට ගන්නෙකු වෙනුවෙන් විරෝධය පෑම සපුරාම නිශ්ඵල ක්‍රියාවක් බව මගේ අසල්වාසීහු අත්දැකීමෙන්ම දනිති. ඊට අමතරව එසේ විරෝධය පෑම බොහෝවිට අත්අඩංගුවට පත්වන්නාගේ තත්වය තව දුරටත් අනතුරුදායක කරවීමටද හේතුවිය හැක. එසේ හෙයින් එදින පොලිස් නිලධාරීහු පැමිණ මා විලංගු ලා රැගෙන යද්දී ඒ පිළිබඳව තමනට හැකි පමණ හෝ විරෝධය පෑවේ මගේ කුටිය අසල වූ ඉපැරණි සියඹලා ගසෙහි මට මතක ඇති කාලයේ පටන් පදිංචිව හුන් මහළු බස්සා පමණි.

යථාර්තය එසේ වුවද පොලිස් නිලධාරීන් මා අත් අඩංගුවට පැමිණි කල්හි මගේ නිර්දෝෂිත්වය ඔවුනට හැඟවීමට යම් ක්‍රියාමාර්ගයක් මවිසින් ගත යුතු විනිදැයි මම බොහෝ විට කල්පනා කරමි. විරෝධය පෑම පසෙක තිබියේවා මා අත් අඩංගුවට ගැනීමට හේතුව පිළිබඳව හෝ ඔවුන්ගෙන් විමසීමක් කල බවක් මගේ මතකයෙහි නොමැත.

බොහෝවිට අප වැන්නවුන් එසේ නිහඬවම පොලීසියට එසේත් නැතහොත් නීතියට අවනත වන්නේ යම් ප්‍රබල හේතුවක් නිසා විය යුතුය. එසේය. මම ඒ පිළිබඳව බොහෝ ගැඹුරින් කල්පනා කොට ඇත්තෙමි. මේ මිහිකත මත ඔබගේ පැවැත්ම පවා නීති විරෝධී වන්නේනම් ඔබට සිදුවන්නාවූ යම් අසාධාරණයක් පිළිබඳව ප්‍රශ්න කිරීමට හා/හෝ  ඊට ඔබගේ විරෝධය ප්‍රකාශ කිරීමට ඔබට හිමිකමක්, අයිතියක් හෝ බලයක් ඇත්ද?

ඔබ ආසියාවේ විශාලතම නාගරික මුඩුක්කුවෙහි දිවිගෙවන, රාත්‍රියෙහි නිදාගැන්මට පමණක් භාවිතා කරන නිවස යයි හඳුන්වන අල්ලක් වන් වපසරියට පවා කිසිදු රජය පිළිගන්නා නීත්‍යානුකූල  හිමිකමක් නොමැති, මතකයෙහි ඇති කලෙක පටන් දරිද්‍රතාවයෙහි පත්ලෙහි ගැලී අනන්තවූ දුක්ඛ දෝමනස්සයන් විඳිමින් එයින්ම පත්තියම්වූ මිනිස් සත්වයකු වන කල්හි ඔබගේ අයිතිවාසිකම් සහ හිමිකම් පිළිබඳව කථා කිරීමට ඔබට ධෛර්යයක් උපදින්නේ කෙලෙසද?

එළෙසම මේ දුර්භාග්‍යය මවෙත කැඳවා ගන්නා ලද්දේ මවිසින්ම බවට අදහනා වැඳ නමස්කාර කරනා සියළු දෙවි දේවතාවන්ගේ නාමයෙන් දිවුරා පැවසීමට සූදානම් මගේ මිතුරන් සහ අසල් වාසීන් ඔබට අවශ්‍යනම් සහස් සංඛ්‍යාතව සොයාගත හැකිවනු ඇත.

"ඔය මිනිහට අපි අනන්ත කිව්ව. ඔය කෙහෙල්මල් ප්‍රශ්න අහන තරඟෙට යන්ට දඟලනකොටම අපි කටේ කෙල හිඳෙනකල් කිව්ව. කෝ ඇහුවද? ඔය කර ගත්තෙ ගිහිල්ල..ඕක තමයි අපි කිව්වෙ එදා ඉඳලම………"

මගේ වියපත් අසල් වැසියෝ තම පැසුණු හිස් ඉහළට සහ පහළට සෙමෙන් සොළවමින් ඔවුනට සවන් දීමට සූදානම් ඕනෑම පුද්ගලයකු හා කිසිදු සැකයකින් තොර ස්වරයකින් පවසනු ඇත.

ඔවුන්ගේ වැටහීම අනුව මවිසින් කිසිදා සමාව නොලැබෙනා වරදක් කොට ඇත. එනම් ධරාවී වාසී තුන්වන පන්තියේ පුරවැසියකු කිසිදා අතික්‍රමණය කල නොයුතු ශුද්ධ වූ තහනම් රේඛාවකින් එපිටට මා පය තබා ඇත.

මුම්බායි තදාසන්න මත්පැන් අලවිහලක වේටර්වරයකු වූ මට මුළු මහත් ඉන්දියාව පුරා විකාශය වන රූපවාහිනී ප්‍රශ්ණ විචාරාත්මක තරඟයකට ඉදිරිපත්වීමට පමණ ධෛර්යයක් ලැබුනේ කෙලෙසකද? එලෙස ධෛර්යක් තිබියේවී නමුදු එවන් කාර්යයකට නිර්භයව ඉදිරිපත්වීමට පමණ ඔහුට ඒ පිළිබඳව ඇති දැනුම කවරේද? 

"මොන පිස්සුද මේ මනුස්සය ජීවිතේට ඉස්කෝලෙකට ගිහිල්ල නෑ. පොතක් කියවන්න දන්නෙ නෑ. අඩුම ගානෙ පත්තරයක්වත් නොකියවන මනුස්සයෙකුට පුලුවන්ද ඔය වගෙ තරඟෙකට ගිහිල්ල අඩුම ගානෙ ප්‍රශ්ණ දෙකකටවත් උත්තර දෙන්න? මොන විකාරද?"

මා ඉදිරිපිට නොවූවද මගේ ආපන ශාලාවේ මා හා එකම රැකියාවෙහි යෙදෙන මගේ සගයින් එකිනෙකා හමුවූ කල්හි එලෙස මා පිළිබඳව පවසන බව මම දැන සිටියෙමි. ඔවුන්ගේ වැටහීම අනුව වේටර්වරුන් අත් පා සතර පමණක් භාවිතා කල යුතුය. හිස් කබල තුල පිහිටි මොළය නම්වූ අවයවය භාවිතා කිරීම ඔවුනට සපුරා තහනම්ය.

ආපන ශාලාවේ මගේ සගයින් කිසිවකු මා මුහුණ දුන් ප්‍රශ්ණ විචාරාත්මක තරඟය නරඹන්නට නොපැමිණීම ඇත්තෙන්ම අභාග්‍යයකි. මවිසින් සියළු ප්‍රශ්නයන්ට පිළිතුරු දුන් ආකාරය දුටුවේනම් ඔවුන් දැඩි විශ්මයට පත්වනු නිසැකය. සත්‍ය වශයෙන්ම එදින මගේ පිළිතුරු දීම වඩාත් නිවැරදිව පවසන්නේනම් එදින මගේ අසාමාන්‍ය භාග්‍යය පිළිබඳව මමද තවමත් විශ්මයට පත්ව සිටින්නෙමි.

එම වැඩ සටහන විකාශය වන්නට නියමිතව ඇත්තේ ඉදිරි සතිය තුලදීය. වැඩ සටහන තවමත් විකාශය නොවූවද මවිසින් යම් සැළකියයුතු පමණ මුදලක් ජයග්‍රහණය කොට ඇති බව මා සේවය කරන මත්පැන් හලෙහි කණින් කොණින් පැතිර ගියේ විදුලි වේගයෙනි. මගෙන් ඒ පිළිබඳව විමසූ කිසිවකුහට මම එක එල්ලේ පිළිතුරක් නොදුන්නෙමි.

එහෙත් මගේ දෙකට දෙවාරමේ පිළිතුරු පිළිබඳව රහසේ රැස්ව සාකච්ඡා කල මගේ සගයින්ගේ ඒකමතික නිගමනය වූයේ මවිසින් යම් සැළකිය යුතු මුදලක් ජයග්‍රහණය කොට ඇති බවය. ඒ අනුව ඔවුහු දින තුනකට ප්‍රථම මා වෙනුවෙන් මගේ ජයග්‍රහණය සැමරීමේ සාදයක් සංවිධානය කළෝය. මත්පැන්හල රාත්‍රියේ වසා දැමුණු පසු ඇරඹි සාදය පසුදා හිරුනැඟෙන තෙක් පැවතිණි.අප සියල්ලන්ම සිතැඟි පරිදි රස මසවුලෙන් සන්තර්පනය වූයෙමු. මත්පැන් පානය කලෙමු. එකිනෙකා වැළඳගෙන නර්තනයෙහි යෙදුනෙමු.

අළුයම් කාලයේදී සිහිසුන්ව මේසයක්ද පෙරලාගෙන ඇදවැටීමට මොහොතකට පෙර අපගේ වයස්ගත ප්‍රධාන බාර්ටෙන්ඩර්වර්යා ඔහුගේ තරුණ දියණිය පිළිබඳව විවාහ යෝජනාවක් මවෙත ඉදිරිපත් කලේය. කිසිම විටෙක මුහුණෙහි සිනාවක් දැකිය නොහැකි අපගේ කළමණාකාරවරයා පවා එදින මා හා යන්තමට සිනාසුනේය. සාදය අතරමඟදී මා ඔහුගේ කාර්යාලයට කැඳවූ හෙතෙම පසුගිය මස හිඟ වැටුප් මුදල මා අත තැබීය. එලෙසම ඔහු එදින වෙනදාමෙන් "කාලකණ්නියා" හෝ "පිස්සු හුටං" යන වදනින් මා ආමන්ත්‍රණය නොකලේය.

එහෙත් මේ මොහොතේ ගෝඩ්බෝලේ ඊටත් වඩා බොහෝසේ අප්‍රසන්න නාමකරණයෙන් මා අමතමින් පසුවන්නේය. අඩි දහය x අඩි හයක ප්‍රමාණයේ කුටියක පොළව මත මම එරමිණිය ගොතාගත්වනම පසුවන්නෙමි. දැඩිසේ මළ බැඳුනු යකඩ දොරකින් සහ කුඩා කවුළුවකින් සමන්විත මේ කුඩා කුටිය තුල පවත්නා දැඩි උණුසුම කෙසේවත් ඉවසිය නොහැක. 

බොහෝවිට මේ කුටියේ පූර්ව වාසියාගේ පයට පොඩිවී ගියේ යයි විශ්වාසයෙන් යුතුව උපකල්පනය කල හැකි කහ පැහැ අඹ කැබැල්ලක් මා ඉදිරියේම ගල් අතුල කිලිටි පොළව මත දක්නට ඇත. ඒ වෙත ලඟාවූ අඳුරු රතු පැහැති විශාල කැරපොත්තෙක් ඒ මත නැඟී තටු විදහා පියාන්නටදෝ සූදානම් විය. මම ඇසි පිය නොහෙලා කැරපොත්තා දෙස බලා සිටියෙමි. අද අළුයම අත් අඩංගුවට පත්වූ මොහොතේ පටන් කිසිදු ආහාරයක් නොලැබුනු හෙයින් මගේ කුසෙහි සාගිනි හැඟීම් අවදිවන්නට පටන්ගෙන ඇත.

තව නොබෝ වේලාවකින් මා යලි ප්‍රශ්න කරනු පිණිස චෝදානාගාරය වෙත රැගෙන යන බව මට මීට අඩ හෝරාවකට පමණ ප්‍රථම දැනුම් දෙනු ලැබීය. තවත් හෝරාවකට පමණ පසු කිසිවකු සිර කුටිය වෙත ලඟාවන පියවර හඬින් මම දෑස් විවර කළෙමි. ඉන්ස්පෙක්ටර් ගෝඩ්බෝලේ සිර කුටිය ඉදිරිපිට මදෙස කෝපාවිෂ්ඨ දෙනෙතින් යුතුව බලා සිටියේය. 

ඔහු දෙස මොහොතක් බලා සිටි මම දෙනෙත් පහතට යොමුකොට තැලුනු අඹ කැබැල්ල දෙසට යොමු කලෙමි. රතු අඳුරු පැහැති කැරපොත්තා තවදුරටත් ඒ මත නොවීය. 

"හ්ම්ම්ම්..ඌ ගිහිල්ල යන්ට.." මම සෙමෙන් පැවසුවෙමි. 

"මොකක්ද කිව්වෙ?" ගෝඩ්බෝලේ  බිරුසන් දුන්නේය. 

මම මුවින් නොබැන පහතට හරවාගත් දෙනෙතින් යුතුව පසුවීමි.

"හ්ම්ම්ම්..එනව එළියට..අපිට තියෙන වැදගත් දෙයක් සාකච්චා කරන්ට...තමුසෙ මේ ගිය සුමානෙ ප්‍රශ්න දොළහකට හරියට උත්තර දුන්නලු නේ? හරි යමු මම පටන් ගන්නං දහතුන්වෙනි ප්‍රශ්නෙ ඉඳල... මම අහන ප්‍රශ්න වලටත් හරි උත්තර දුන්නොත් තමුසෙ ගොඩ ….."

ගෝඩ්බෝලේ එසේ පවසා මහ හඬින් සිනාසී සාක්කුවෙන් ගත් යතුරකින් අගුල විවෘත කොට සිර කුටියෙහි දොර විවර කලේය.


"Slumdog Millionaire"  චිත්‍රපටයට පාදකවූ
විකාස් ස්වරූප් ලියූ "Q & A " නම් නවකථාව

විකාස් ස්වරූප්

Monday, April 17, 2017

500. මීතොටමුල්ල……..

හදිසියේ කඩා වැටුනු මීතොටමුල්ල යෝධ කුණු කන්ද
ඉහත ඡායාරූපයෙන් දැක්වේ. ඡායාරූපය
ගුවන් හමුදාව මඟින් ගන්නා ලද්දකි.

ඔබ මා සුරත එල්ලී මෙහි ආ දවස, 
මේ කුණු කන්ද බැලුවා ඔරවන් මදෙස,
ඒ කුණු කන්ද නෑගම් ආ අද දවස,
ඔබ මා අතැර සදහට නික්මුනු දවස.


වැහිබර අහස කඳුලක් හෙලනට තතනයි, 
සුළඟේ වැලපිල්ල හිත සැතකින් සූරයි, 
ළය පැලහෙනා ගින්දර නෙත කඳුළු දවයි, 
සිහිනය මියගියේ කුණු කන්දට වැහිලයි.

ඔබ මා සුරත එල්ලී මෙහි ආ දවස, 
මේ කුණු කන්ද වැඩ සිටියා ඔරවාන, 
ඒ කුණු කන්ද නෑගම් ආ අද දවස, 
ඔබ මා අතැර සදහට නික්මුනු දවස.



Tuesday, April 11, 2017

499. The Story Of My Marriage - 39 - ළඳුන් වෙනුවෙන් අපි කුමක් නොකරන්නෙමුද?


අනන්‍යාගේ පියා බොහෝ උනන්දුවෙන් කියවන
ද හින්දු පුවත්පත ඉහත 
ඡායාරූපයෙන් දැක්වේ.

"හරි මීට පස්සෙ මෙහාට ගෑණු ළමයි කිසිම කෙනෙක් එක්ක එන්න බෑ. දෙමළ හරි, බ්‍රාහ්මණ හරි, වැදගත් හරි, බැච් මේට් හරි, ඒවයිං වැඩක් නෑ කිසිම ගෑණු ළමයෙක් මේ ගෙදර එළිපත්ත පනින්න බෑ. පැහැදිලියි නේද?" නිවෙස් හිමියා පැවසූයේ තම සුරතෙහි දබරැඟිල්ල මගේ නාසයෙහි වදින තරමට දිගුකොට සොළවමින්ය.

"හරි ….එතකොට බියරුයි කුකුළ් මසුයි?" මම ඇසෙන නෑසෙන හඬින් විමසීමි. 

"එව්ව කොහොමත් කලින් ඉඳල තහනම්……." සෙන්දිල් බොහෝ තෘප්තිමත් හඬකින් පැවසීය.

මා අවට රැස්ව සිටියෝ යලිත් වරක් තම ජීවිත චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර සහ තහනම් නීතිවලින් සිරවීමේ ප්‍රීතිය බෙදාගනුවස් එකේනෙකා දෙස බලා මද සිනහ පෑවෝය. 

ඊලඟ වර අනන්‍යා සමඟ එක්ව ඉන්දියාවේ මතු දියුණුව උදෙසා කටයුතු කරන්නට සුදුසු තැනක් පිළිබඳව මම දෙබැම ද රැළිකොටගෙන සිතන්නට වූයෙමි.

**************************************

"මට කෙමිස්ට්‍රි හොඳටම පුලුවං. මට උදව් ඕන කරන්නෙ ෆිසික්ස් වලට."

වචනයක් වචනයක් පාසා ඇස් බැමි ඉහල යවමින් එහෙම කිව්වෙ මංජුනාත්. ඇහිබැම ඉහල යන වාරයක් වාරයක් පාසා මිනිහගෙ නළලෙ ඇඳල තිබ්බ අළු තීරු තුනක් ඒ අනුසාරයෙන් ඉහළ පහල ගියා. මිනිහ කතාකලේ උදේ පාන්දර කුකුල් කොටුවෙන් එලියට දාපු ගමං කෙකර ගගා හතර අතේම දුවන කුකුළු නාම්බෙක් වගෙ බොහොම උනන්දුවකින්.

මංජුනාත් කියන්නෙ අනන්‍යාගෙ මලයා. වනැන් ඔන්ලි. මිනිහ කොයිවෙලෙත් පොතක් අතිං ගත්ත ගමං තමයි ඉන්නෙ. පොතක් කිව්වට මිනිහගෙ වයසෙ හැටියට වහවැටිල කියවන්ට ඕන සුපර්මෑන් නැත්නම් බැට්මෑන්ගෙ කොමික් පොත් එහෙම නෙවෙයි. මිනිහගෙ අතේ තියෙන්නෙම පාඩම් පොතක්. එක්කො "අකාබනික රසායන විද්‍යාවේ මූලධර්ම" නැත්නම් "භෞතික රසායන විද්‍යාවේ සිද්ධාන්ත" එහෙමත් නැත්නං "ව්‍යාවහාර යාන්ත්‍රණයේ උපයෝගිතාව" අනේ මන්ද, ඒ ටයිටල් කියෙව්වම මගෙ ඔලුව නරක්වෙනව.

අපිත් ඒ කාලෙ ඔව්ව කියෙව්ව තමයි. ඒත් එහෙම කලේ නොකර බැරිකමට. මේ කොල්ල එහෙමද? ඒ පොත් කියවන්නෙ බොහොම ආසාවෙන්. අනේ මන්ද බලං ඉන්නකොටත් මගෙ ඔලුව කකියන්ට ගන්නව.

(සටහන - මේ කතා කරන්නෙ ක්‍රිෂ් නෙවෙයි හොඳද? මම ..මම....අපි ඉස්කොලෙ යන කාලෙ ඔය මංජුනාත් වගෙ කොල්ලන්ට කිව්වෙ පයිතල කියල. පයිතගරස් මතකනෙ නේද? අර යුරේකා යුරේකා...කියල ෆුල් නේකඩ් ඇතන්ස් නගරයෙ වීදි දිගේ දිව්වයි කියන්නෙ..අන්න පොර..මේ ලඟදි අපේ රටෙනුත් බිහිවුනා ඒ වගෙ සූර ගනිතඥයෙක්. අර මාරාන්තික උපවාස කාරය. මිනිහ හොයාගත්තනෙ දෙක දෙකෙං බෙදුවම බිංදුවයි කියල...අන්න මහා ප්‍රාඥයො කියල කියන්නෙ එහෙම අයට) 

අද මං මේ උදේ පාන්දරම වදෙං පොරෙං නැඟිටගෙන අනන්‍යාලගෙ ගෙදර ආවෙ අනන්‍යාට වෙච්චි පොරොන්දුව ඉස්ට කරන්ට. ඒ එක්කම අනන්‍යා කිව්වත්නෙ මල්ලිට පාඩං කියල දෙන එක එයාගෙ අම්ම තාත්තගෙ හිත් දිනාගන්ට නොවරදින ක්‍රමයක් කියල. ඒ හින්ද ඉතිං වෙන මක් කරන්ටද? මමත් උදේන්ම නැඟිටල ඔන්න ආව. අනේ අප්පේ මට මේ කල්පනා වෙන්නෙ මේ බබලත්තු හින්ද පිරිමි අපි විඳින දුකක්...එහෙම කල්පනා වෙනකොටත් මට ඉබේටම හීල්ලෙනව.

ඒත් එක අතකට මේ උදේ පාන්දර ඇවිල්ල මල්ලිට පාඩං කියල දෙන එක මොකක්ද? මේක මොන දුකක්ද? අර බුද්ධාගම කියල ආගමක් තියෙන්නෙ. ඒකෙ නිර්මාතෘ බුදු හාමුදුරුවො කලින් උපන්න ආත්මෙක රජ කෙනෙක් වෙලා ඉඳලත් බබලතෙක් හින්ද කෝකි වැඩෙත් කලාය කියල කතාවක් තියනවලු. ඔයගොල්ල පුදුම වෙනව ඇති නේ මම ඒ විස්තර දන්නෙ කොහොමද කියල...හෙහ්..හෙහ්..

ඒ විස්තරේ මෙහෙමයි. මට ඔය අහ්මදාබාද් ආපු කිට්ටුව මුණ ගැහුන ලංකාවෙ සෙට් එකක්. එවුං එහෙ මොනව කරාද කියල දෙයියො තමයි දන්නෙ. ඒත් හොඳ ජොලි බුවාල. ඔය සෙට් එකේ හිටිය එකෙක්. දැං ලංකාවට ගිහිල්ල කඩයක් එහෙම දාගෙන මහා පරිමාණයෙන් බිස්නස් එකක් එහෙම කරනවයි කියල ආරංචියි. ආය හිටිය කෙට්ටු කොලුවෙක් උගෙ වැඩේ කොයි වෙලාවෙත් බැළලියක් ගැන කියවන එක. හෙහ්..හෙහ්...මම ලංකාවට ගියොත් අනිවා උංගෙ ගෙවල් වල එන්ටය කියල මඟිං මඟට පෙරැත්ත කර කරයි උං ආපහු ගියේ. ඇත්තටම මම හිතාගෙන ඉන්නෙ ලංකාවට ගිය දවසක එවුං හම්බ වෙන්ට යන්ට..හරි..හරි..ඒ වැඩි විස්තර ඇති..ආයම කතාවට එමු...

ඉතිං මම අද මේ අනන්‍යාගෙ මල්ලිට ඉස් ඉස්සෙල්ලම පාඩම් කියල දෙන්ට කියල ආපු දවස. ඒත් අනන්‍යානම් අද ගෙදර නෑ. ඒ යෝදි ඊයෙ ගියා මදුරෙයි කියල චෙන්නයි වල ඉඳල කිලෝ මීටර් පන්සීයක් වගෙ එහා තියෙන නගරයකට. අනන්‍යාට සතියක් වගෙ එහෙ ඉන්න වෙලා තියනව එයාලගෙ කොම්පැණියෙන් සංවිධානය කරපු සේල්ස් ප්‍රොමෝෂන් එකක් හින්ද. එහෙම තමයි ඉතිං ජීවිතේ හැටි. අපිට ඕන විදිහට මොකවත්ම කරන්ට පුලුවන්ය? හ්ම්ම්ම්.....මගෙ ඔලුව ඇතුලෙං හීන් කැක්කුමක් වගෙ එනව. ඒ තරම් දරුණු ඉසරදයක්මත් නෙවෙයි. ඒත් මහ වදයක්. කරදරයක්. උදේම නැඟිට්ටම මට බොහොම වෙලාවට ඔහොම වෙනව.

මම ආපු ගමන්ම අනන්‍යාගෙ අම්ම කෝපි කෝප්ප දෙකක් මල්ලිගෙ කාමරේට ගෙනත් දුන්න. ඒත් ඒ කෝපි එකෙන් ඒ හැටි සෙතක් උනේ නෑ. ඔලුව ඇතුලෙ පුපුරු ගැහිල්ල එහෙම්මමයි. ඊගාවට හිසරදේ තවත් වැඩිවුනේ මේ පෝරිසාදයට ඕන කරන්නෙ ෆිසික්ස් කියල දැනගත්තම. ඊයෙ රෑ වෙනකල් පොත් දෙකතුනක් දිග ඇරගෙන මම චුට්ටක් එහෙං මෙහෙං වගෙ බලා ගත්තෙ කෙමිස්ට්‍රි. මදැයි කොලා. දැං ඒ වෙච්චි මහන්සිය තනිකරම වතුරෙ.

"හරි හරි ඔයාට කෙමිස්ට්‍රි බොහොම ලේසි ඇති, ඒත් ආයම පාරක් පොඩ්ඩක් එව්ව බලාගත්තට වැඩියක් වෙන්නෙ නෑනෙ" මම ඊයෙ ගහගත්තු කෙටි සටහන් දිගාරින ගමන් මම කිව්ව. 

"අප්පෝ හයිඩ්‍රොකාබන්ද?" මගෙ සටහන් දැක්ක ගමං කොල්ලා මූණ ඇඹුල් කරගත්ත. "මම ඔය පාඩම දැං හතර පස් වතාවකට වඩා කරල ඇති. ඕක දකිනකොටත් මගෙ බඩ දඟලනව"

"හරි හරි අපි බලමුකො..එහෙනං මෙන්න මේකට උත්තරේ ලියන්නකො"

මම දුන්නු ප්‍රශ්ණෙට මේ යස්සය හරියටම මිනිත්තු එකහමාරකිං උත්තර ලිව්ව. ඊලඟට මම ටිකක් විතර අමාරු එකක් දුන්න. ඒකට මිනිත්තු දෙකහමාරයි.

ඒ අව් අස්සෙ අලි මදිවට හරක් කියල එහා කාමරෙං ඇහෙන්න ගත්ත වයසක බබලත්තු කාණ්ඩයක් ගිරිය යටිං කෑගහනව වගෙ බියකරු සද්දයක්.

"ඒ එම්. එස්. සුබුලක්ෂ්මී ...බොහොම ප්‍රසිද්ධ දෙමළ ගායිකාවක්..දේව ස්තෝත්‍ර ගීත එයා ඔය කියන්නෙ.." මංජු කටකොනකින් හිනාවෙමින් එහෙම කිව්වෙ මම ඒ සද්දෙට එක පාරටම ගැස්සෙනව දැකල.

"ආ..එහෙමද? මම හිතුවෙ මේ…" මම හිතුවෙ මොනවද කියල කියන එක එතරම් සුදුසු නෑ කියල මටම හිතිච්ච හින්ද මම ඉතුරු හරිය එහෙම්මම ගිල ගත්ත.

"හැම දෙමළ ගෙදරකම උදේම සුබුලක්ෂ්මීගෙ ගීත දානව අනිවාර්යයෙන්ම" මංජුනාත් ආයෙමත් කිව්ව. 

මළ ජංජාලයයි. අපි බැන්දට පස්සෙ අනන්‍යාත් පටන්ගනීද දන්නෙ නෑ අපේ ගෙදර උදේ පාන්දරම මෙව්ව දාන්ට. එහෙම උනොත් මහ ජංජාලයක් වෙලයි කෙළවර වෙන්නෙ. මටනං ඔය කරච්ච්ලේ මොන විදිහෙංහරි ඉවසං හිටිතැහැකි. ඒත් දෙයි හාමුදුරුවනේ මගෙ අසරණ අම්ම.....ඒ මනුස්ස දූට ඕක ඇති ඔලුව නරක්වෙන්ට..... ඒ අතර එහා කාමරෙන් එන සද්දෙ තීව්‍රතාවය එන්න එන්නම වැඩිවෙනව. ටිකෙන් ටික අඩුවෙමින් තිබ්බ මගෙ ඔලුව කැක්කුමත් ඔන්න ආයම වැඩිවෙන්ට ගත්ත.

"අයි.අයි.ටී. එකේ විස්තර ටිකක් කියන්නකො අයියෙ" මංජුනාත් ටික වෙලාවකින් මගෙන් ඉල්ලුව.

මම කලින් කියල තියනවනෙ මංජුනාත්ගෙ සහ ඊටත් වැඩිය මංජුනාත්ගෙ අම්ම තාත්තගෙ එකම බලාපොරොත්තුව මංජුනාත් කොහොම හරි අයි.අයි.ටී. එකට ඇතුලත් වෙන එකය කියල. ඒ බලාපොරොත්තුවෙන් තමයි මේ කොළුව මගෙන් මේ පාඩම් අහගන්නෙත්. අයි.අයි.ටී. එකේදි අපි කියපුව කරපුව මම මංජුට කිව්ව. ඒත් ඒ මගේ ස්වයං වාරණ මණ්ඩලයෙ කතුරට අහුවෙලා කපපු කොටපු සංස්කරණයක්. එහෙම නැතුව එහෙදි කරපුව ඔක්කොම අකුරක් නෑර මේ යස්සය එක්ක කියන්නෙ කොහොමද? හොඳට හිටියි.

"මම කරන්න හිතාගෙන ඉන්නෙ ඒරොනෝටික්ස් "

මගෙ විස්තරේ බොහොම උනන්දුවෙන් අහගෙන ඉඳල මංජු කිව්ව. ...දෙයියෝ සාක්කි. මුගෙ වයසෙ ඉන්නකොට මම එහෙම වචනයක් තියනවයි කියලවත් දැනගෙන හිටියෙ නෑනෙ... නරකම නෑ මේ පෝරිසාදය මස්සිනා කමට... මට එහෙම හිතුන.

ඊට පස්සෙ මංජු මිනිහගෙ ෆිසික්ස් පොත අරගෙන මට ගාණක් හදන්ට දුන්න. 

" අයිය... බලන්ටකො මේ ගාණ පුලුවන්ද කියල"

මම තුන් හතර පාරක්ම සාවධානව ගාණ කියෙව්ව. ඊට පස්සෙ හත් අට පාරක්ම කියෙව්ව. ම්හු..ඒත් හරියන පාටක් නම් නෑ.

"මේ මංජු මට දැං මෙව්ව මතක නෑ...කොච්චර කල් කියලද? මම කියන්ටද? මම ගෙදර ගිහිල්ල මේ ගාණ හදල ගේන්නං.."

"හරි හරි කමක් නෑ..ඉන්නකො මම අයියට පැහැදිලි කරන්නංකො ඔය ගාණ ගැන.."

ඊළඟ පැයක කාලය අතුලත මංජු මට ෆිසික්ස් ගණං හදන විදිහ කියල දුන්න. දෙයියෝ සාක්කි මාර වැඩක්නේ,..ගෝලය දැං ගුරාට උගන්නනව..ඒත් මම මොකවත් කියන්ට ගියේ නෑ..සද්ද නැතුව අහගෙන හිටිය. මට ඕන කොයි මක්කරල හරි අනන්‍යාගෙ තාත්තට කොක්ක ගහන්ටනෙ. ඒ වැඩේ වෙනවනං මම මේ යකාට ඉගැන්නුවත් එකයි මේ යකා මට ඉගැන්නුවත් එකයි...හෙහ්,හෙහ්,

පැයකට වගෙ පස්සෙ මම නැඟිට්ට. 

"හරි අදට එහෙනං ඇතිනෙ..මට ඔෆිස් යන්නත් තියනව.."

මම එහෙම කියල මංජුගෙ කාමරෙන් පිටවෙලා සාලෙට ආව. සාලෙ සුපුරුදු සෝපාවෙ ඉඳගෙන අනන්‍යාගෙ තාත්ත එයාගෙ සුපුරුදු චාරිත්‍රයෙ නිරත වෙනව. ඒ කිව්වෙ ද හින්දු පත්තරේ බලනව. එක්කො මම එනව මනුස්සයට ඇහුනෙ නෑ ඒ තරමට හින්දු පත්තරේට වහ වැටිල. එහෙමත් නැත්තං මම එනව ඇහුනත් ගණං ගත්තෙ නෑ. ඒ දෙකෙං කෝක වුනත් අනන්‍යාගෙ තාත්ත ඔලුව උස්සලවත් බැලුවෙ නෑ. දිගටම ද හින්දු කියවගෙන ගියා.

අනෙහ්, එයයිට එයයිගෙ හින්දු එකත් එක්ක කුද ගහගන්ට කියනව. එහෙම හිතල මම ලෑස්ති වුනේ හෙමීට එළියට බැහැල යන්ට. 

ඒත් ඒ එක්කම අනන්‍යා මදුරෙයි වලට යන්ට කලිං අන්තිමට හම්බ වුනු වෙලාවෙ කියපු වචන මට නිකං ඇහෙන්න ඇහෙන්න වගෙ වුනා. 

"ක්‍රිෂ්, මම කියන දේ හොඳට අහගන්න හොඳද? අපේ තාත්ත නරක මනුස්සයෙක් නෙවෙයි. ඒත් ටිකක් එක විදිහක්. ඒ හින්ද මම ඔයාට කියන්නෙ මට ආදරයක් තියනවනම් කරුණාකරල එයාගෙ හිත දිනාගන්න පුලුවන් හැමදේම කරන්න. පුලුවන් තරම් වෙලා එයත් එක්ක ගත කරන්න. එහෙම උනොත් ඔයාට එයාගෙ හිත දිනාගන්න එක අමාරුවෙන්නෙ නෑ"

"හරි අනන්‍යා මට තේරෙනව. මම ඔයාට පොරොන්දු වෙන්නම්කො එහෙම කරනව කියල"

මම ඒ වෙලාවෙ අනන්‍යාගෙ නළල සිපගෙන කිව්ව. හ්ම්ම්ම්..එහෙනං ඉතිං මොකද කරන්නෙ? පොරොන්දුව පරිදි කටයුතු කරන්ටත් එපාය...එහෙම හිතල දිග සුසුමක් එහෙම හෙලල මම හෙමිහිට ගිහිල්ල අනන්‍යාගෙ තාත්ත ඉස්සරහ පුටුවෙ වාඩිවුනා.

මම පුටුවෙ ඉඳ ගන්න කොටම අත් ඔරලෝසුව බැලුව හින්ද සහසුද්දෙන්ම දන්නව හරියටම විනාඩි දහ අටකට පස්සෙයි අනන්‍යාගෙ තාත්ත ද හින්දු පත්තරේ බලල ඉවරවෙලා පත්තරේ පාත් කලේ. පත්තරේ පාත් කරනවත් එක්කම ඉස්සරහ පුටුවෙ ඉඳගෙන හිනාවීගෙන ඉන්න මාව දැක්කම අංකල් එක පාරට ගැස්සුනා. පත්තරෙත් අත ඇරිල බිමට වැටුන. මම නැමිල පත්තරේ අහුලල අන්කල්ගෙ අතට දුන්න. 

"එපා... මම බලල ඉවරයි" අංකල් කිව්ව. 

"ආ... ඇත්තද?" මම එහෙම කියල බොහොම ගෞරවයෙන් ඒ වගේම බොහොම ආදරයෙන් ද හින්දු පත්තරේ පිළිවෙලට නවල බොහොම පරිස්සමින් ඒ ලඟම තිබ්බ ටීපෝ එක උඩ තැන්පත් කලා. අංකල් මගේ මේ ක්‍රියාකාරකම දිහා ඇසිපිය නොහෙලා බලා සිටිය.

"ඉතිං මොකද තමා මෙතන?" පත්තරේ ගෞරවාන්විතව තැන්පත් කරල ආපහු එකත්පස්ව ඉඳගෙන අංකල්ගෙ මූණ බලල හිනාවෙච්චි මගෙං අංකල් ඇහුවෙ මූණට දමල ගහනව වගේ.

"එහෙම විශේෂ මොකවත් නෑ අංකල්. මම මල්ලිට පංතිය කරල ඉවරයි කියල කියන්ටයි මම මේ හිටියෙ.."

"ආ..ඉවරද? ඒක හොඳයි.." අංකල් එහෙම කියල අත් දෙක උකුල උඩ තියල ඒ දිහා බලා හිටියෙ එයාගෙ අත් දෙක ජීවිතේටම දැක්කෙ මේ දැන් වගේ. ඔහොම මිනිත්තු දෙකක් විතර ගෙවිල ගියා..

"කොහොමද බැංකුවෙ තොරතුරු එහෙම අංකල්?" මම ඇහුව. 

අංකල් අත්දෙක දිහා අනිමිස ලෝචනයෙන් බලා ඉන්න ඉරියව්ව අත ඇරල එක පාරට ඔලුව උස්සල බැලුව. "බැංකුව?... මොකක්ද බැංකුව කිව්වෙ...? මොන බැංකුව ගැනද ඔය කතා කරන්නෙ?"

"නෑ මම මේ මම මේ..අහ්ම්ම්ම්.." මම උගුර එහෙම ටිකක් විතර පාදල කාරිය හිතට ධෛර්යය ගත්ත. "මම මේ ඇහුවෙ අංකල් වැඩ කරන බැංකුව ගැන...රස්සාව එහෙම කොහොමද කියලයි ඇහැව්වෙ."

අංකල් මා දිහා බලාගෙන හිටියෙ හරියට මොන මෝඩ ප්‍රශ්ණයක්ද මේ යකා මේ අහන්නෙ? කියල හිතමින්ද කොහෙද…

"මොකක්ද රස්සාවක තියෙන හොඳ නොහොඳ? රස්සාවල් ඔක්කොම එකයි.."

"ඔව්..ඔව්..ඔව්..ඇත්ත තමයි" මම වහාම එකඟවුනේ ඔලුවත් බොහොම වේගෙන් ඉහලට පහලට වනමින්. ඔහොම තවත් මිනිත්තු දෙක තුනක් ගත වෙන්න ඇති. අංකල් ඉස්සරහට නැමිල මේ පොඩ්ඩකට කලිං කියවලා ඉවරයි කියල කිව්ව ද හින්දු පත්තරේ ආයම අතට ගත්ත.

දැන්නම් යන්ට වෙලාව හරි වගේ..එහෙම හිතල මම පුටුවෙන් නැඟිට්ට.."හරි අංකල් එහෙනම් මම ගිහිල්ල එන්නම්…"

"හ්ම්ම්ම්..හොඳයි එහෙනං…….." අංකල් උගුර යටිං කිව්ව. 

මම ඉස්සරහ දොරගාවට වගෙ යනකොට අංකල් ආයම මට කතාකලා. 

"මේ..ළමයා….."

මම ආපහු හැරුන. 

"උදේට කෑම එහෙම කොහොමද? "

"ඔෆිස් එකේදි ඔය මොනවහරි කන්නං….. ඒකෙ ප්‍රශ්ණයක් නෑ.." මම කිව්ව. 

"කොහෙද ඔය ඔෆිස් එක? "

"ඔෆිස් එක තියෙන්නෙ අන්නසාලේ පැත්තෙ.."

"ආ..එහෙමද? මම වැඩට යන්නෙ අන්නසාලේ පහු කරල. හරියට අටයි තිහට මම ගෙදරිං පිටත් වෙනව. උදේට ඔය තියන දෙයක් කාල ඔය ළමයට මාත් එක්කම ගිහෑකි. මම ඔයාව ඔෆිස් එක කිට්ටුවෙන් ඩ්‍රොප් කරන්නං"

ම්ම්.....අටයි තිහට මෙහෙං පිටත් වුනා කියන්නෙ මම ඔෆිස් යනකොට මිස්ටර් බාලා නොහොත් මගේ බොස් වැඩට ඇවිල්ල පැයකුත් ගතවෙලා. එහෙම වෙන එක නම් මට එච්චර සුබ වෙන්නෙ නෑ කියල මට කවුරුවත් අමුතුවෙන් කියන්න උවමනා උනේ නෑ. ඒත් අනික් අතට අටහමාරට මෙහෙං පිටත් වෙනව කියන්නෙ තව පැය දෙකක් මම මෙහෙ ඉන්නව. ඊගාවට මගෙ ඔෆිස් එක ගාව මාව ඩ්‍රොප් කරනකල් අංකල් එක්ක මට ඕන දෙයක් කතා කලෑකි. ඔව්..අංකල්ගෙ හිත දිනාගන්ට මේක නියම චාන්ස් එකක්. අනන්‍යා මදුරෙයි යන්ට ඉස්සෙල්ල මට කිව්වෙත් මේවගෙ අවස්ථාවක් ගැන නේද? ඔව්...මේක පැහැර හරින්ට හොඳ නෑ කොහෙත්ම. බාලට බම්බු ගහගන්ට කියනව...හුහ්...

"හරි ප්‍රශ්ණයක් නෑ අංකල්..මම ඔෆිස් ඉන්න ඕනත් ඒ වෙලාවට තමයි.." මම හිනාවෙලා කිව්ව..

"ම්ම්ම්ම්..එහෙනං අවුලක් නෑනෙ..අපි එහෙම කරමු.."

අංකල් එහෙම කියල ආයම සෝපාවෙ හරි බරි ගැහිල පත්තරෙං මූණ වහගත්ත. පත්තරේ ඇවිල්ල හිට ඔහෙලට මතකනෙ  නේ? වෙනිං මොකක්වත් නෙවෙයි ද හින්දු.

Sunday, April 9, 2017

දොස්තර හාමුලාගේ සංගමය හා රාජපක්ෂ වාදය

මාර්ග අවහිරකොට පැවැත්වෙන උද්ඝෝෂණයක්
ඉහත ඡායාරූපයෙහි දැක්වේ.

තුෂාර වන්නිආරච්චි විසිනි.

පසුගිය දින හැට තුළ මධ්‍යම කොළඹ නගර ආශ්‍රිතව සතියේ දින වල උද්ඝෝෂණ, පෙලපාලි හා පාගමන් පනස් තුනක් සිදුව තිබේ. ඒවා සමහරක් වෘත්තීය සමිති මගින්ද, අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලය මගින්ද, වෛද්‍ය නිලධාරී සංගමය මගින්ද, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ඇතුලු දේශපාලන පක්ෂ මගින්ද සංවිධානය කරන ලද ඒවා වේ.

උද්ඝෝෂණ, පෙලපාලි, පාගමන් හා විරෝධතා දැක්වීම්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නිදහස් රටක එම රටේ ජනතාව තම පවරාදුන් පරමාධිපත්‍ය හොබවන ආණ්ඩුවට හෝ තමාට වඩා ප්‍රබල ආයතනයකට විරෝධය දැක්වීම සදහා ඇති ප්‍රබලම හා ශක්තිමත්ම උපකරණයයි. ශීලාචාර රටවල් බොහොමයක මෙම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී උපකරණය ඉහල වටිනාකමකින් යුත් නීත්‍යානුකූල දේශපාලන ක්‍රියාවලියක් ලෙස පිළිගනු ලැබේ. ලංකාවේද එය එසේමය. 

නමුත් ඒබ්‍රහම් ලින්කන් කියූ පරිදි ඔබේ “ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ නිදහස අනෙකාගේ නහය ලගින් අවසන් වේ” යන කියමන සනාථ කරමින් උද්ඝෝෂණ, විරෝධතාකරුවෝ මෙරට මහජනතාවගේ නිදහස, අයිතිය හා සාමකාමී ජීවිත විනාශයට පත්කර තිබේ. මීට වසර දෙක තුනකට පෙර තිබූ තරම් සමාජීය හා මාධය උනන්දුවක් අද පවතින උද්ඝෝෂණවලට නැත. ඉදහිට පොලිස් පහරදීමක් සිදුවුවද එය මහාමාර්ග අවහිරයන් වළක්වා ගැනීමට සිදුකරන ඒවා මිස මර්දනකාරී ඒවා නොවේ.

මෙම උද්ඝෝෂණවල විශේෂ ලක්ෂණයක් ඇත. එනම් මෙම සියළුම උද්ඝෝෂණවල දිනාගතයුතු ඉල්ලීම් කෙසේවෙතත් මෙම උද්ඝෝෂණ කරුවන්ගේ මුඛ්‍ය අරමුණ වන්නේ හැකිතාක් දුරට මාර්ග අවහිර කිරීමයි. පසුගිය කාලයේ සිදුවූ පනහකට වඩා වැඩි එම උද්ඝෝෂණ වැඩි සාතිශය බහුතරයක් පවත්වා ඇත්තේ පිටකොටුව දුම්රිය ස්ථානය ඉදිරිපිටයි. නැතහොත් ලිප්ටන් වටරවුමේය. 

එසේම මෙම උද්ඝෝෂණ කරුවන් ඒ සදහා තෝරාගන්නා වෙලාව වන්නේ සවස 04 සිට රාත්‍රී 07 දක්වා කාලයයි. එම කාලය ලංකාවේ මහාමාර්ග පද්ධතියේ වැඩිම කාර්ය බහුලත්වයක් පෙන්වන කාල පරාසයයි. උදෑසන රැකියාවට පැමිණි කාන්තාවන් සහ මිනිසුන් කාර්යාලයේ, වැඩපොළේ අනේකවිධ දුක් කම්කටොලු හා පීඩනයන්ට ගොදුරුව තම රාජකාරිය ඉටුකොට, සවස් කාලයේ නිවෙස් බලා යාමට දුම්රිය පොළට පැමිණෙද්දී ඒ ආසන්නයේ ඇති සියළුම මාර්ග අවහිරවී ඇත්නම් එය කෙතරම් අභාග්‍යසම්පන්න ඉරණමක්ද? උද්ඝෝෂණ පවත්වන සතියේ දිනවල කොටුව දුම්රිය ස්ථානයට නිවෙස් බලා පිටත්ව යාමට පැමිණෙන ජනතාවට පැය එකහමාරක් දෙකක් ප්‍රමාද වූ අවස්ථාද පසුගිය කාලයේ දැකිය හැකිවිය. 

මව හා පියා රැකියාව නිමවී ගෙදර පැමිණෙන තෙක් මග බලා සිටින දූදරුවන්ද, තම දුදරුවන් නිවෙස් බලා පැමිණෙතැයි බලාසිටින දෙමව්පියෝද, වෙළද ව්‍යාපාරිකයෝ ඇතුලු බොහෝදෙනා මෙම උද්ඝෝෂණවලින් මහත් පීඩාවට පත්ව තිබේ. මෙහි අපූරුම කාරණය වන්නේ උද්ඝෝෂණවලින් පීඩාවට පත්වන ජන සංඛ්‍යාව උද්ඝෝෂණකරුවන්ට වඩා බොහෝ ඉහල අගයක් ගැනීමයි. ඉතින් මෙවැනි ගැටළු විසදීමට රජයකට හෝ පාලන අධිකාරියනට විශේෂ අවධානමක් ගතයුතු නොවේ. මන්ද මෙම උද්ඝෝෂණකටයුතු සදහා කිසිවිටෙකත් මහජන සහයෝගය නොලැබෙන බව ඔවුන් හොදාකාරවම දන්නා නිසාය.

පසුගිය සතියේ දින ගණනාවක් ලංකාවේ වෛද්‍ය වෘත්තීය සමිති විසින් වැඩ වර්ජනයක් ක්‍රියාත්මක කර තිබූ අතර එමගින් රට පුරා සියළුම රෝහල්වල ප්‍රතිකාර කටයුතු ඇණහිට තිබුණි. එම තත්ත්වය පදනම් කරගනිමින් ජනතාව විශාල පීඩනයකට ලක්විය. වෛද්‍ය සංගමයේ ප්‍රමුඛ ඉල්ලීම වන්නේ සයිටම් ආයතනය වසාදමන හෝ විධිමත් කරන ලෙසයි. සැබවින්ම සයිටම් ආයතනය සම්බන්ධයෙන් මේ ආණ්ඩුවේ අධිපතිවාදී මතයද වන්නේ එයයි. ආණ්ඩුවද උත්සහකරනුයේ සයිටම් ආයතනය විධිමත්කොට දැනට වෛද්‍ය සංගමය හා අනෙකුත් සිවිල් සංවිධාන යෝජනාකරනු ලබන වෙනස්කම් සිදුකර හැකි ඉක්මනින් එය උසස් අධ්‍යාපන ආයතනයක් ලෙස රටේ දූදරුවන්ට අධ්‍යාපනය ලබාදීමයි.

එසේනම් වෛද්‍ය සංගමය රෝගී ජීවිත සිය ගණනක් ඝාතනයකරමින් උද්ඝෝෂණ සිදුකරන්නේ ආණ්ඩුවට බලපෑම් කිරීමටනම් ආණ්ඩුව සිටිනුයේද ඔවුන් සිටිනා මතේමය. මෙම වෛද්‍ය සංගමයේ උද්ඝෝෂණ තුළ විශාල යටි අරමුණක් ඇතිබව මාගේ අවබෝධයයි. සැබෑ ලෙසම රටේ සතුරෝ වන්නේ ඔවුන්ය. වෛද්‍ය සංගමය නර්ස්ලාගේ නිල ඇදුමට එරෙහිව උද්ඝෝෂණ කරයි. රටේ සමසෞඛ්‍ය අධ්‍යාපනයට විරුද්ධය. අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණවලට විරුද්ධය. ආර්ථික ගිවිසුම්වලට එරෙහිව මාරාන්තික විරෝධයක් පලකරයි. පාසල්වලට ළමයින් ඇතුළත්කරගැනීමේ විධිමත් ක්‍රමවේදයට ඔවුන් විරුද්ධය. වෛද්‍ය මාරුවීම් සම්බන්ධයෙන් රජයේ ප්‍රතිපත්තියට ඔවුන් විරුද්ධය. පෞද්ගලික අධ්‍යාපනය, ටියුෂන් හා අනෙකුත් වෘත්තිකයන්ගේ වරප්‍රසාදවලට ඔවුන් මාරාන්තික විරෝධයක් පලකරයි. බැලු බැල්මට වෛද්‍ය සංගමය හා එහි නිලධාරීන් මේ මුළු ලෝකයටම විරුද්ධය. වෛර සහගතය. 

නමුත් ඔවුන් එකදෙයකට පක්ෂය. එනම් පෞද්ගලික වෛද්‍ය සේවාවන් පවත්වාගෙන යාමට හා පෞද්ගලික වෛද්‍ය සේවයේ යෙදීමට පක්ෂය. ශ්‍රී ලංකාවේ දොස්තර හාමුලා සිතනුයේ මේ ලෝකයේ විධිමත් අධ්‍යාපනය ලද එකම වෘත්තීයවේදීන් වන්නේ ඔවුන් බවය. එසේම ඔවුන් සිතනුයේ මෙම ලෝකය භ්‍රමණය වන්නේ ඔවුන් වටා බවයි. නමුත් එවැනි පටු, විනාශකාරී, සතුරු වෛද්‍ය සංගමය පවතිත්දීම රටට ආදරයකරන, සමාජ සාධාරණය දකින, වැරදි ක්‍රමවේදයන් ප්‍රශ්නකරන, යහපත් දොස්තරවරුන් නැතුවාම නොවේ. මේ රටේ පසුගිය දශකය තුළ තිබූ මර්දනකාරී, පීඩාකාරී, විනාශසහගත ආණ්ඩුවට එම ආණ්ඩුව පවත්වාගෙන යාමට රාජපක්ෂවරුන්ට උදව් උපකාර කළ එක් ප්‍රධාන කණ්ඩායමක් වන්නේ මෙම රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරී සංගමයයි. එබැවින් රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව විසින් සයිටම් වැනි වෛද්‍ය ආයතන බිහිකරද්දී එයට විරුද්ධව කිසිදු හඩක් නොනැගුවේය. සැබවින්ම ඒවාට උල්පන්දම් දුන්නේය.

අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලයත්, රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයත්, අ‍නෙකුත් උත්ඝෝෂණ කරුවන් කිසිවෙකුට ඔවුන් මුහුණදෙමින් තිබෙන ප්‍රශ්න විසදීමට අවශ්‍යතාවයක් හෝ උවමනාවක් නැත. එම නිසාම ඔවුන් කිසිවිටෙකත් ආණ්ඩුව සමගත් මෙම පිළිබදව සාකච්ඡාකොට විසදුමකට ඒමට උනන්දුවක් දක්වනනේද නැත. ඔවුන්ගේ එකම උවමනාව විරෝධතා ක්‍රියාවලියක් මගින් ජනතාව පීඩාවට පත්කිරීමත්, එමගින් ආණ්ඩුව අපහසුතාවට පත්කිරීමත්ය. ආණ්ඩුවට ආර්ථික පාඩු සිදුකිරීමත්ය. ත්‍රස්තවාදය ලෙස ලොව පිළිගත් මූලධර්මයේ පදනම වන්නේ එයයි. එසේනම් මෙම විරෝධතා කරුවන්ට වඩා සතුරන් රටට කොයින්ද? ඔවුන් විසින් සේවය කරනු ලබන රාජපක්ෂවරුන්ට වඩා සතුරන් රටට කොයින්ද?

ඉතින් මෙවැනි වතාවරණයක් තුල තුනෙන් දෙකේ බහුතරයක් යුත් මේ ආණ්ඩුව මේ රට පෙළෙමින් තිබෙන අනේකවිධ ව්‍යාධීන්ගෙන් රට ගලවාගනිමින් රජයේ කටයුතු හා රටේ දිනපතා කටයුතු අඛණ්ඩව පවත්වාගෙනයාමට උපරිම උත්සහය යොදයි. මගේ මතයට අනුවනම් අගමැතිවරයා ඔහුගේ සාර්ථක වෘත්තීය ජීවිතයේ අපහසුම කාලය ගෙවමින් සිටී. අත්දැකීම් සහිත කෘතහස්ථ දේශපාලඥයකු වන අගමැතිතුමා මෙම තත්ත්වයට හොදින් මුහුණදෙමින් සිටින බව මාගේ හැගීමයි.

Thursday, April 6, 2017

137. ඩෙංගු (සහ) උණ


පහුගිය 30 වෙනිදා උදේ පාන්දර අහන්න ලැබුණේ ඉතාමත් ශෝකජනක ආරංචියක්. සැමියාගේ මිතුරෙකුගේ දුවක් ඩෙංගු උණ නිසා අප අතරින් සදහට ම වෙන් වෙලා ගිහින්. ඒ දුවගේ තාත්තාටත් ඩෙංගු. එහේ දුවයි පුතායි අපේ දරුවෝ දෙන්නාගේ වයස. ඒ දුවගේ පිංතූර දකින වාරයක් පාසා දැනුත් මට ඇඬෙනවා. අපටත් වඩා සමීපතයින් කොහොම දරා ගන්නද මේ දුක?

අපේ පුතාට පහුගිය පෙබරවාරියේ ‍ ඩෙංගු හැදුණු බව මෙය කියවන ඔබ සමහරෙක් දන්නවා ඇති. පුතා සමග රෝහල් ගතව සිට නිවසට පැමිණි පසු මම අපේ අත්දැකීම මුහුණු පොතේ ලියා තැබුවේ තව බොහෝ දෙනෙකුට එය වැදගත් වන නිසා. පෙරකී ශෝකජනක සිද්ධිය දැනගත් අපේ තවත් මිතුරියක් ඊයේ රෑ මට කීවේ, "ඔයාගේ ස්ටේටස් එක මං හස්බන්ඩ්ටත් පෙන්නුවා. අපි දැන් සල්ලි කියලා බලන්නේ නැහැ, ඩොක්ටර් ඕනෑ නැහැ කිව්වත් ඩෙංගු ඇන්ටිජන් කරනවා. අනේ ඒ පෝස්ට් එක සැරින් සැරේ ශෙයාර් කරන්න රන්දි."





මුහුණු පොතේ ඒ ලියැවිල්ල හොයාගන්නත් මට මිනිත්තු 15ක් විතර ගතවුණා. එහෙම ශෙයාර් කළත් බොහොම සුලු වේලාවකින් යට ගිහින් නොපෙනී යන නිසා ඒ අන්තර්ගතය බ්ලොග් ලිපියකට එකතු කරන්න මට හිතුණා.

පහත දැක්වෙන්නේ එයයි.

*******************

අපේ පුතාට උණ හැදුනේ 7 වෙනිදා දහවල්. පැරසිටමෝල් පැය 6කට වරක් දෙමින් උණ අඩු වෙයිදෝ බැලුවත් සාමාන්‍ය තත්ත්වයට කිසි විටෙක පත් වුණේ නැහැ. 8 වෙනිදා දහවල් වෙද්දි දුවටත් උණ හැදුනා. එදා ම හවස අපි දෙන්නාව ම නිවසට ආසන්නම පුද්ගලික රෝහලට ගෙන ගියා. එහිදි බාහිර රෝගී අංශයේ වෛද්‍යවරයා ඩෙංගු සඳහා පරීක්ෂණ කරන ලෙස අපට දැනුම් දුන්නා. ඒ වනවිටත් දෙදෙනාට ම ඉතා තදින් උණතිබුණා.

පරීක්ෂණයට ලේ ලබා දී උණ සඳහා ඖෂධත් ලබාගෙන ගෙදර ආවා. (රෝහලේ දී දෙදෙනාට ම suppository ලබා දුන්නත් උණ සැලකිය යුතු ලෙස අඩු වූයේ නැහැ)

පැය දෙකකට පසු රෝහලින් කතා කොට පුතාගේ රපෝර්තුවේ ඩෙංගු ප්‍රතිදේහජනකය පෙන්වන වග (DENGUE NS1 ANTIGEN POSITIVE) දැනුම් දුන්නා. දුවගේ එහෙම වුණේ නැහැ. අපි වහාම පුතා ‍රෝහල් ගත කිරීමට කටයුතු යෙදුවා. (එහිදී පෙරකී වෛද්‍යවරයා, 'දැන් මේ රෑ ම නොගියාට කමක් නැහැ. හෙට උදේට ගියාත් ඇති'යි පැවසූවත්, 'ගෙදර ඉඳලා මොනවා කරන්නද ඩොක්ටර්. අපි බබාව අරං යනවා'යි පවසා අපි පිටත්වූවා)

නමුදු දින තුන සම්පූර්ණ වනතුරු රුධිර පට්ටිකා (PLATELET) හෝ සුදු රුධිරානු (WHITE BLOOD CELLS) වල වෙනසක් දකින්නට නොලැබෙන බව රෝහලේ දී දැන ගන්නට ලැබුණා.

වෛද්‍ය අධීක්ෂණය යටතේ රුධිර පීඩනය මනිමින්, නියමිත පරිදි දියර වර්ග ලබා දෙමින්,උණ අඩු වීමට පැරසිටමෝල් ලබා දෙමින් දින දින ගෙවුණා.

පුතාගේ උණ තත්ත්වයට දින 3 සම්පූර්ණ වීමට තිබුණේ 10 වෙනිදා දහවල් වද්දි. නමුත් 10 වනදා උදෑසන 2 වනවිට තිබුණු උණ තත්ත්වයට පැරසිටමෝල් දුන් පසු අඩු වී නැවත උණ තත්ත්වය ඇති වූයේ නැහැ. ඒත් 10 වෙනිදා උදෑසන ගත් රුධිර සාම්පලයේ සුදු රුධිරානු ප්‍රමාණය සැලකිය යුතු ලෙස අඩු වී තිබුණු අතර පට්ටිකාද යම් පමණකින් අඩු වී තිබුණා.

මෙහිදී මට පෙන්වා දෙන්නට උවමනා වූ කරුණු දෙකකි.

1. නිවසේ ම රැඳී සිට, සාමාන්‍යයෙන් වැඩිපුර දැනුවත් කරන පරිදි දින තුනක උණ තත්ත්වයෙන් පසු රුධිර පරීක්ෂණය කරන්නට සිටියා නම් 10 වනදා දහවල් ‍වද්දි උණ නැති බැවින් එය නොකර ඉන්නට තිබූ ඉඩකඩ වැඩිය. නමුදු පුතු ඩෙංගු රෝගියෙකි.

2. දරු දෙදෙනාට ම උණ හැදුනු නිසාත් දුවට ‍9 වෙනිදා රාත්‍රී වද්දි උණ අඩුවන්නට පටන්ගත් නිසාත් නොදැනුවත්ව ම මේ උණ තත්ත්ව දෙකම එකක් යැයි සිතීමට තිබූ ඉඩකඩ ද වැඩිය. නමුදු පුතු ඩෙංගු රෝගියෙකි.

එබැවින්, ඔබ පවුලේ කෙනෙකුට උණ තත්ත්වයක් ඇතිවුවහොත්, අඩුම වශයෙන් දෙවැනි දිනයේදීවත් ‍(DENGUE ANTIGEN) පරීක්ෂණය කරගන්න. කල් ඇතිව දැන සිටීම වඩා යහපත් වනු ඇත.

පසු ලිවීම

සමහර අවස්ථාවලදී ඉහත පරීක්ෂණය මගින් ඩෙංගු තිබියදීත් ප්‍රතිදේහජනකය රුධිරයේ නොපෙන්වන අවස්ථා තිබිය හැකි බව හිතවත් වෛද්‍ය බෝධිනි සමරතුංග පවසනවා. එමනිසා දිගින් දිගටම උණ පවතින කාලය තුල, මෙම පරීක්ෂණය සෘණ වූවත් අනෙකුත් අදාළ පරීක්ෂණ කළ යුතුව තිබෙනවා.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...